حقیقت فطرت و جایگاه آن در مسیر کمال انسان

یک وقت یکی از اقرباء مرحوم آقا از خویشان ما، ایشان از نقطه نظر مسائل و مشکلات و اینها خب یک مشکلاتی بود برایش، به جای این که برود کار کند و برود سر مغازه و اینها، این هی می‌نشست در منزل خودش و مشغول ذکر و اینها می‌شد، مرحوم آقا به او این مقدار و این وقت از ذکر را اختصاص داده بودند، آن پنج برابر دیگر می‌نشست در منزلش، طبعا به جای نشستن در منزل به جای رفتن در کار و اینها از مخارجش کم می‌شد، آن رونقی که باید مغازه داشته باشد طبعا آن رونق را نداشت، مقدار درآمدش می‌آید پایین، افراد عائله هم خب زیاد هستند، احتیاجات آنها طبعا برآورده نمی‌شود و مشکلاتی به وجود می‌آید و مرحوم آقا دو سه بار هم به او تذکر دادند، یکدفعه هم توسط خود من تذکر دادند که به ایشان بگو باید از وقت عادی ایشان سر مغازه‌اش باشد ولی ایشان به حرف آقا توجه نکرد، آقا به او فرمودند فرض کن که این مقدار فلان چیز را بگو، آن پنج برابر اضافه می‌کرد می‌گفت حال خوشی پیدا کردم حال خوش پیدا کردم، که درست نیست حالا ما نمی‌خواهیم تشبیه کنیم ولی این چه حال خوشی است.

می‌گویند ولید بن یزید آن خلیفه همه کاره مسلمین، خلیفه بنی امیه بنی مروان بله صبح بلند می‌شد مست، به حال مستی می‌رفت در مسجد به جای دو رکعت سه رکعت نماز می‌خواند، می‌گفتند چرا سه رکعت می‌خوانی می‌گفت حال خوشی دارم، بخواهید برایتان پنج رکعت هم می‌خوانم شش رکعت ...، خب این حال خوش حال خوش مستی است و خب ممکن است بیشتر از اینها هم باشد این فایده ندارد، وقتی می‌گویند این مقدار این مقدار را نباید تجاوز کرد، نفس نسبت به این حال دلخوش می‌کند و بعد به خاطر حال انسان را جلو می‌برد، غافل از این که دارد چه مفاسدی را به وجود می‌آورد و این شخص منزل خودش خراب می‌شد، باران آمده بود پول نداشت که قیر کند، آن وقت روز عاشورا می‌آمد خرج می‌داد، همه را دعوت می‌کرد ...، امام حسین علیه السلام راضی است شما یک هم‌چنین خرجی می‌کند، کی گفته باید خرج کنی، الان سقف منزلت می‌آید پایین، برای چه شما یک هم‌چنین خرجی می‌کنی، کی گفته درست شد و اینها مطالبی بود که خب مرحوم آقا به ایشان تذکر می‌دادند، از این قضیه گذشت، وقتی که مرحوم آقا به مشهد مشرف شدند یک سال برادر او آمده بود پیش مرحوم آقا و از احوال او شکایت می‌کرد و مطلبی را که برادرش مطرح می‌کرد بسیار مطلب نکته دقیق و ظریفی بود، می‌گفت انسان وقتی یک کاری انجام می‌دهد صد نفر از عقلا از عقلا از افراد عاقل، اقلا ٨٠ نفر باید تأیید کنند که این کار درست است حالا بیست نفر بگویند نه! ایشان کاری انجام می‌دهد که از صد نفر ٩٨ نفر می‌گویند کار غلط است و مرحوم آقا فرمودند بله! مسئله ایشان همین‌طور است این کار صحیح نیست، یعنی می‌خواهم این راعرض کنم حتی مسائل سلوکی، مسائلی است که اگر این مسائل را شما به عقل در سنجش بیاورید با فطرت در سنجش بیاورید این به قول این آقا، از صد نفر ٩٠ نفر باید بگویند این کار درست است، والا این بلند شود که هی ذکر بگوید.