تفسیر فقرۀ «یا من أظهر الجمیل و ستر القبیح»
5مرحوم آقای حدّاد ـ رضوان اللَه علیه ـ یک شب در خدمت ایشان بودیم. صحبت از یک شخصی میکردند که این مدتی آمده بود و حالی پیدا کرده بود منتها متأسفانه گرفتار ابالسه و شیاطین شده بود ـ البته شیاطین انسی که بدتر از شیاطین جنّی هستند! ـ نظرش را زده بودند و فاصله گرفته بود و شک و شبهههایی ایجاد شده بود و خودش هم گاهگاهی اینطرف و آنطرف حرفهایی میزد. بعد از یک مدتی متوجه میشود که عجب چه اشتباهی کرده، اینها اینطور کردهاند منتها خجالت میکشید حالا مثلا بخواهد خدمت ایشان برسد. ایشان فرمودند: آقا سید محمدحسین، آقا بگویید این در همیشه باز است، اینجا جای خجالت و این حرفها نیست، اینجا همیشه باز است و حساب این نیست که ... یعنی اصلا مرامشان این بوده. حالا چه بگویند، چه نگویند روششان این بود که: حالا چون مثلا یک همچنین حرفی زده شده و یک همچنین فاصلهای گرفته شده در اینجا بخاطر عطف به ماسبق و اینها نیست.
اینها دریا بودند؛ یعنی دریا باکی ندارد از اینکه شما فرض بکنید کاسهای آب از آن بردارید یا کاسهای در آن بریزید طوریش نمیشود، اصلا توجهی ندارد اصلا چیزی ندارد. این نحوه و این خدا به این کیفیت، این خدایی است که امام دارد ما را به این سمت دعوت میکند و معرفی میکند و میگوید اینطوری بروید به سمت خدا حالتان بهتر خواهد بود، حال و هواتان بهتر میشود و به این شکل حرکت میکند.
این خدایی که ما داریم خدایی است که خَیرُ السَّاتِرِینَ است؛ خَیرُ السَّاتِرِینَ خدایی است که عیوب را میپوشاند. مگر در دعا نمیخوانیم يَا مَن أَظهَرَ الجَمِيلَ، وَ سَتَرَ القَبِيحَ، يَا مَن لَم يُؤَاخِذ بِالجَرِيرَةِ، يَا مَن لَم يَهتِکِ السِّتر. ـ خیلی دعای عجیبی است، اصلا دعای خیلی عجیبی است. این دعا را بزرگان به بعضیها دستور میدادند که هر شب بخوانند یا در قنوتشان، یا در قنوت نماز شب.ـ ای کسی که خوبی بندگانت را اظهار میکنی ابراز میکنی، ولی بندهات یک کار خیری انجام داده است به یک وسیلهای این را میآوری ابراز میکنی.

