شاه کلید مسائل سلوکی

اما آنچه را که به نظر حقیر می‌رسد و در خصوص این مسئله هم بنده اتفاقا با مرحوم آقا رضوان اللَه علیه یک صحبت‌هایی داشتیم این است که حدّ به مقام اثبات تعلق می‌گیرد نه به مقام ثبوت، یعنی اگر فرض بکنید که شخصی یک خطایی مرتکب شد قبل از اینکه آن خطا و آن گناه اثبات شود در محکمه این توبه کند (واقعا توبه کند) دیگر حدی نسبت به ‌آن ثابت نیست و می‌گذرد. روش ائمه علیهم السلام هم مخصوصا امیرالمومنین در همان دوران خلافت‌شان مثبت همین مسئله است. تا جایی که حضرت می‌توانستند از خود حدّ و اجرای حدّ جلوگیری می‌کردند و نمی‌گذاشتند که آن خطا به مرتبه اثبات برسد و وقتی به اثبات می‌رسید آن وقت می‌گفتند دیگر چاره‌ای نیست و مسئله مسئله اثبات است و دیگر خب راهی در این صورت وجود ندارد.

مسائلی که اتفاق می‌افتاد، حکایاتی که در این زمینه داریم، قضاوت‌های که امیرالمومنین علیه السلام کردند همه حکایت از این قضیه است.

و این مطلب، همین مقام ستاریت پروردگار است. یعنی همین مسئله فقهی و همین مسئله تخصصی ناشی از همین قضیه می‌شود، که آیا این مقام ستاریت پروردگار این حد را می‌پوشاند یا اینکه این حد را زنده می‌کند و افشا می‌کند؟ و می‌بینیم که این‌طور نیست، مقام ستاریت پروردگار می‌آید می‌پوشاند و نمی‌گذارد آن گناه به اثبات برسد که به واسطه اثباتش حد مترتب می‌شود، فلذا امام می‌فرماید که لانک خیر الساترین چون تو خیر الساترین هستی و می‌پوشانی من این خطا را انجام دادم و این گناه از من سر زد و این لغزش از من به وجود آمد.

این معلوم می‌شود خدای متعال در مقام ستاریت به دنبال اثبات و تثبیت و افشاء و نشان دادن عیب مردم نیست، خداوند ستار است و این گناهی که از او سر زده یک عیبی است، یک نقصی است که این نقص به بنده‌ای از بندگانش الان تعلق گرفته و خدا نمی‌خواهد بنده‌اش را در مقابل سایر بندگان رسوا کند به خاطر این گناهی که انجام داده، به خاطر این خطایی که از او سر زده، لذا این را می‌خواهد بپوشاند.