حرکت سریع به سمت پروردگار با سلوک نفسی و درونی

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

و صلَّی‌ اللَه عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم مُحَمّدٍ

و علی آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ

وَ لَوْ خِفْتُ تَعْجِیلَ الْعُقُوبَةِ لاجْتَنَبْتُهُ لا لِأَنَّکَ أَهْوَنُ النَّاظِرِینَ وَ أَخَفُّ الْمُطَّلِعِینَ بَلْ لِأَنَّکَ یَا رَبِّ خَیْرُ السَّاتِرِینَ وَ أَحْکَمُ الْحَاکِمِینَ وَ أَکْرَمُ الْأَکْرَمِینَ.

در این فقره امام سجاد علیه السلام به حال و کیفیت و وضع ما در ارتباط با مخالفت با اوامر پروردگار و به دنبال امیال نفسانی رفتن و مرتکب خطا و لغزش شدن حضرت می‌پردازند. می‌فرمایند که این خطا و گناه و لغزشهایی که از ما سر می‌زند اگر ترس از عقوبت تو را داشتیم هیچگاه به دنبال این مسائل نمی‌رفتیم. واقعا عجیب است انسان وقتی که بداند مانع و حاجبی برای رفتار او و کردار او وجود دارد یا ندارد، خیلی فرق می‌کند. 

انسان بداند که کاری را که انجام می‌دهد در مرآی و منظر قرار می‌گیرد یا نمی‌گیرد، صد و هشتاد درجه تفاوت دارد. من بدانم این عملی را که انجام می‌دهم ناظری مواظب این عمل و اشراف بر این عمل دارد یا این که نه ندارد، کسی اینجا نیست. من بدانم وقتی که صحبتی که می‌کنم یک دوربین یا یک ضبط تصویر و صدای ما را ضبط می‌کند (مثل اینکه الان دارد ضبط می‌کند) یا نه. خب من هر چیزی را نمی‌گویم ولو در دلم خیلی چیزها باشد، چون می‌بینم این دو تا (دوربینی که حالا اینجا دوتاست بقیه‌اش را هم نمی‌دانم!) رقیب و عتیدی را که این رفقا بر ما گمارده‌اند خیلی طبعاً دست و بال را برای خیلی مسائل می‌بندد. مواظب هستم هر چیزی را نگویم و این یک چیز طبیعی است. هر حرف و سخنی را نزنم در حالی که اگر این دو تا نبودند و امثال اینها! خب شاید شیطان وسوسه می‌کرد یا غیر شیطان، حالا حتما گردن شیطان نگذاریم، خودمان. هر کاری می‌کنیم می‌گوییم شیطان ما را گول زد! شیطان می‌گوید تو خودت کردی چرا من بیچاره را می‌آیی این وسط...