محوریّت توحید در اعمال انسان

علم پروردگار نسبت به ما علم اکتسابی نیست که خدا بخواهد یک نظر بیندازد به این دنیا ببیند که فرض کنید زیدبن‌ارقم الان دارد چکار می‌کند. یک نظر بیندازد به آن گوشه آن ده ببیند که مردم در آن ده دارند چکار می‌کنند. یک نظر بیندازد به فلان شهر ببیند که ... این‌طور نیست! تمام مخلوقات به وجود خودشان یعنی به وجود خارجی خودشان و به وجود عینی، در ذات پروردگار وجود علمی دارند؛ یعنی نفس آن وجود خارجی که وجود عینی است خود او مساوی با وجود علمی است در ذات پروردگار.

پس علم پروردگار نسبت به ما عبارت است از همان وجود ما در ذات پروردگار، آن‌وقت این عالم دیگر در اینجا متصور است که بگوییم این‌ أَهوَنُ النَّاظِرِینَ‌ است؟! یعنی نظارتش نظارت پایین است؟ اینکه اصلًا علم حضوری است، این دیگر علم حصولی نیست تا اینکه مراتب داشته باشد تا چه حد درست ببیند یا غیر درست ببیند. چون انسان در این علم حصولی و اکتسابی ممکن است مراتبی از شدت و ضعف و اینها داشته باشد، یک شی‌ء را درست ببیند صحیح ببیند یا اینکه نه، وقتی‌که این‌طور هست دیگر چطور ممکن است که ما نسبت به پروردگار این مسئله را در نظر نیاوریم.

البته در اینجا نسبت به مراتب علم یک مطالبی هست که إن‌شاءاللَه اگر خداوند توفیق داد برای مجلس دیگر. بیش از این خدمت رفقا زحمت و تصدیع ندهیم.

اللَهم صل علی محمد و آل محمد