رابطه عیب‌پوشی با سیر و سلوک

اما از ناحیه پروردگار ستّاریت به جای خودش محفوظ، آنچه که موجب می‌شود من انجام ندهم این است که می‌گویم خدایا تو ستّاریت را داری نسبت به آن قضیه اعتقاد دارم نمی‌آیی لو نمی‌دهی، افشا نمی‌کنی، آبروی مرا نمی‌بری، اینها همه درست. ولی چیزی که در اینجا هست این است که می‌دانم عقوبتت را تعجیل نمی‌کنی، این هم یکی از اوصاف پروردگار است که عقوبت را تعجیل نمی‌کنی.

البته اینها همه مربوط به حق اللَه است اما در مسئله حق الناس این‌طور نیست؛ یعنی امام سجّاد در اینجا در مقام حق اللَه آن حقوقی که مربوط به خداست. در احادیث هم داریم که آنچه را که مربوط به خداست خدا از آن می‌گذرد، اما آنچه را که مربوط به حقوق مردم است شخص باید در مقام جبران بر بیاید و جبران کند. بگیرد و هر کاری بکند و هر غلطی انجام می‌دهد و بعد هم بگوید خدا می‌بخشد نه این خبرها نیست.

ولی در اینجا مطلبی که هست این است که امام علیه السّلام می‌فرمایند که این را می‌دانم که تو تعجیل در عقوبت نداری، اگر تو تعجیل در عقوبت داشتی، فرض کنید می‌دانستم اگر امروز خلاف کردم فردا یک کاری می‌کنی که همه مردم بدانند، یا اینکه یک عقوبتی بیاید یک مرضی بیاید، نماز را نخواندم فرض کنید که فردا سکته کنم، سکته برای نماز است، یا اینکه روزه را نگرفتم فردا کلیه‌هایم از کار بیفتد، یا اینکه فلان عمل عبادی را انجام ندادم زخم معده بگیرم یا هرچی از این بیماری‌هایی که هست هرکدام این در قبال یکی از کارهایی که مربوط به حق اللَه است! نماز مربوط به قلب می‌شود روزه مربوط به کلیه می‌شود آن کبدش از کار می‌افتد. اگر بدانم می‌گویم این چه کاری است می‌خوانیم، به جای هفت رکعت هفتاد رکعت هم می‌خوانیم! نماز نخوانیم فردا سکته کنیم بیفتیم در رختخواب اینکه نمی‌شود!

خدا از این عقوبت‌ها نمی‌کند، می‌گوید نه حالا نماز را که نخواندی این غلط را که کردی حالا ما قلبت را از کار نمی‌اندازیم، کلیه‌ات را از کار نمی‌اندازیم، کبدت را از کار نمی‌اندازیم. کاریت نداریم‌ حالا این کار را انجام بده. صبر می‌کنیم می‌بینیم که حالا متنبّه می‌شوی یا نمی‌شوی. چقدر این مسئله در تو تأثیر گذاشته یا نگذاشته. پس به خاطر این مسئله هم هست که من انجام نمی‌دهم.