اهمیت عیب‌پوشی و خطرات افشای عیوب خلائق

تمام محرّمات را شما نگاه بکنید می‌بینید در قبال جمال است، همه اینها در مقابل و در تقابل با جمال قرار گرفته و همه اینها مبعّد است. تمام اینها انسان را از آن خارج می‌کند و برخلاف آن مسیر که مسیر جمال است انسان را سوق می‌دهد که وادی وادی ظلمات و کدورت و ابتعاد است. خدا می‌خواهد مظاهرش در دنیا مظاهر جمال باشد لذا بدترین چیز این است که انسان بیاید و عیب یک نفر را افشا کند، عیب یک شخص را بیاید و بگوید.

یک‌وقت با مرحوم آقا رضوان اللَه علیه در خدمت مرحوم آقای حدّاد در کربلا بودیم بعد از سفری که از حج مراجعت کردیم ایشان [مرحوم آقا] صحبت یک نفر را کردند که ازدواج کرده بود پسر یکی از همان افرادی که در مسجد بود و می‌آمد بعد متوجّه شدند که علی‌کل‌حال خطایی صورت گرفته و دیگر آن ازدواج منجر به جدایی شد. بعد مرحوم آقا فرمودند: وقتی که آن شخص یعنی پدر داماد متوجّه این خطا و اشتباه شد، آن طرف مقابل [هم‌] از مقام انکار برآمد و این تلاش خودش را کرد تا این مطلب را به اثبات رساند که این هم‌چنین قضیه‌ای بوده. آقای حدّاد خیلی ناراحت شدند و گفتند: چرا این کار را کرد؟! می‌رفت زنش را طلاق می‌داد جدا می‌شدند. چرا آمد این را افشا کرد؟ چرا این را اثبات کرد؟ بالاخره آن هم یک بنده خدایی است، آن هم می‌خواهد زندگی کند، تو برو طلاق بده مسئله دیگر تمام می‌شود! از این کار و قضیه خوششان نیامد که انسان بیاید این کار را بکند و این خیلی مسئله مهمّی است.

ظاهراً حدیث قدسی هم داریم مسلّم روایت را دیدم اما شک دارم بین حدیث قدسی که خدا می‌فرماید: هیچ‌کس نیست که آبروی بنده مؤمن مرا ببرد و گناه مخفی او را افشا کند الا اینکه تا زمان حیات خودش من همان مصیبت را برای او به‌وجود خواهم آورد و همان را بر سر او خواهم آورد، همان کاری که او کرده برایش تا وقتی که زنده است برایش پیش می‌آورم. خودمان هم در این دنیا می‌بینیم که چه خبر است دیگر. خیلی بد و زشت است، اصلًا بعضی‌ها هستند فقط به دنبال این هستند که بروند از افراد نقاط ضعف به دست بیاورند و آن نقاط را بگذارند لای نمی‌دانم پیاز و این چیزها تا اینکه مثلًا یک وقتی یک روز مبادایی بیایند و آن را مورد سوء استفاده قرار بدهند.