میزان ارزش عمل

انسان چه باید بکند که به این بلیة مبتلا نشود، چطور باید انسان خودش را در آزمایش قرار بدهد تا اینکه [دچار این ابتلائات نشود]. خب یک وقت مسیر انسان مشخص است؛ شخص خلاف‌کار خلاف می‌کند، کار حرام انجام می‌دهد، دزدی می‌کند، شرب خمر می‌کند، غش در معامله می‌کند، خب مسئله برای او واضح است. یک وقتی انسان نه! به دنبال خدا و رضای الهی می‌خواهد حرکت کند و به آن سمت، سمت و سوی خودش را قرار داده است؛ نمازش را اول وقت با وضو می‌خواند، روزه‌اش را می‌گیرد، حج را انجام می‌دهد. خب اینها کارهای خلاف که نیست؛ صدق دارد، صداقت دارد، در معاملات و سایر مسائل رعایت می‌کند، ولی در باطن به یک نحو دیگری دارد حرکت می‌کند، در باطن به یک شکل دیگری دارد می‌رود.

یک آیه در قرآن راجع به این قضیه است که می‌فرماید: لَنْ ينالَ اللَه لُحُومُها وَ لا دِماؤُها وَ لكنْ ينالُهُ التَّقْوى‌ الحج، ٣٧، شما که این قربانی را قربانی می‌کنید این نه گوشتش به خدا می‌رسد، نه خونش می‌رسد، نه جسمش می‌رسد، نه پوستش می‌رسد. این قربانی یک عمل ظاهر و خارجی است، این گوسفند یک وزنی دارد، گوشتش را تقسیم می‌کنید، پوستش را برمی‌دارید و تقسیم می‌کنید به قوم و خویش‌ها و همسایه‌ها. هیچکدام اینها به خدا نمی‌رسد، خدا مجرد است و قربانی ماده است و خدا نیاز ندارد به این قربانی، احتیاج ندارد. آنچه که به خدا می‌رسد، آن مسئله‌ای است که پشت این قضیه است. این قربانی برای چه بوده، آن به خدا می‌رسد! هدف از این قربانی چه بوده است، برای چه قربانی کردید! برای چه قربانی کردید! آیا قربانی کردید در روز قربان به خاطر اینکه قربانی مستحب است یا درون این [نیت‌]، این هم بوده که اگر نکنید می‌گویند آقا چرا امسال قربانی نکرده است؟ این خالص بوده یا اینکه قاطی شده و یک چیز دیگر ضمیمه شده است؟! یا اینکه می‌گویند که خب هر سال آقا یک گوسفند، دو گوسفند، سه گوسفند قربانی می‌کرد. امسال چرا نشد و چرا نداد؟ نفس در خودش یک احساس ذلتی می‌کند و یک احساس خفتی می‌کند. توجه کردید؟