قرب و بعد ذات پروردگار به موجودات

و این باعث می‌شود و همین باعث می‌شود و قسم به خدا این مطلب باعث می‌شود که ما در آن مواردی که باید این‌ها را به کار ببندیم، دیگر به کار نمی‌بندیم.

بالاخره ما در این دنیا حدی داریم، مرتبه‌ای داریم، وقتی امام ما بیاید یک هم‌چنین حرفی بزند، وقتی ولی الهی یا امام معصوم بیاید یک هم‌چنین مطلبی بگوید، خب خود ما می‌فهمیم که دیگر چطوری حرف بزنیم، با چه کسی چه بگوییم، چطوری صحبت کنیم. مرعوب شخصیت‌های کاذب نشویم، مرعوب موقعیت‌های کاذب و اعتباری این دنیا نگردیم، بدانیم که همه مثل هم هستند و همه مانند دانه‌های یک شانه هستند و کسی بر دیگری برتری ندارد و کرامت خود را به عنوان یک انسان در میان سایر افراد حفظ کنیم. آخر تو هم آدم هستی، تو هم انسان هستی، انسان کرامت دارد.

سیدالشهدا علیه‌السلام می‌فرماید و در بعضی از تعابیر از أمیرالمؤمنین هم است: لا تکن عبد غیرک واقعا این عبارت‌های امام حسین از این عبارت‌های چکشی است، این فرمایشات امام حسین هست ها! اصلا می‌آید با کلنگ می‌کوبد بر این مغزها و بر این تخیلات و بر این شیشه‌های پف کرده از اعتبارات و توهّمات و می‌کوبد و ریز می‌کند و همه را می‌ریزد زمین.

لا تکن عبد غیرک، فقد جعلک اللَه حرّا. ای انسان! ای بدبخت! چرا خود را بنده دیگری قرار دادی؟ درحالی‌که خدا تو را حرّ آفرید، آزاد آفرید، چرا این کرامت خود را از دست می‌دهی و خود را ذلیل یک بنده‌ای از بندگان من می‌کنی، او هم مثل تو بنده من است، هم تو بنده من هستی هم او. عبودیت را برای من خرج کن، ذلت را برای من خرج کن، مسکنت و فقر را به پای من بریز، نه به پای یک کسی که او هم مثل تو است، گوشش را بگیرم، دماغش ور می‌آید، یک میکروب برود در او، تمام‌ دنیا را جمع کند نمی‌تواند آن میکروب را بیرون بکشد؛ یک ویروس برود در بدنش، تمام خلقت روی زمین را از هر تکنیک و تکنولوژی و دستگاه جمع کند، آن را نمی‌تواند بیرون بکشد؛ خب بکنند دیگر، بیایید نگاه کنید، آیا گذشتگان برای ما عبرت نشد؟