حالت فقر حقیقی امام علیه السلام هنگام دعا و مناجات با حضرت حق

اگر شیعه آن‌چنان تحمل و سعه صدری برای واقع شدن با حقایق نداشته باشد، آن‌وقت ما توقع این سعه صدر را از اهل تسنن و سایر ادیان داریم؟ وقتی ما در خودمان که خود را شیعه علی علیه‌السلام می‌دانیم و پیرو علی می‌دانیم، علیی که مرد حق بود، علیی که در قبال حق ایستاد، علیی که به خاطر حق، زن و بچه‌اش را بین در و دیوار تکه تکه کردند و بعد هم بعد از شهادت خودش، چه بر سر آن پسرش و چه بر سر آن یکی آوردند، و همین‌طور چه بر سر مابقی ائمه آوردند، این‌ها همه برای چه بود؟ برای این بود که آمدند گفتند که بابا حق این است دیگر. امام حسین علیه‌السلام برای چه کشته شد؟ برای این‌که به یزید می‌گفت برو پی کارت تو که هستی! اگر یک کسی بود و قرار بود خلیفه شود آن هم به ظلم و جور، بابایت بود که طبق صلح و معاهده بود و آن هم رفت کنار، تو این وسط چه کار می‌کنی؟ خب برو پی کارت! گفت نه نمی‌روم کنار و باید بیعت کنی و اگر بیعت نکنی لشگر می‌فرستم، گفتند هر کاری می‌خواهی بکن بکن و خب کردند دیگر، هر چه دلشان می‌خواست کردند.

اگر ما شیعه تحمل شنیدن حرف حق را نداشته باشیم، آن وقت چطور از اهل تسنن این توقع را داریم؟ دیگر کجا می‌توانیم از آنها یک هم‌چنین توقعی داشته باشیم، آنها هم می‌گویند شما هم مثل ما، ما در این قضیه کنار نمی‌آییم شما هم در این قضیه کنار نمی‌آیید این به آن در. شما در این قضیه پا روی حق می‌گذارید ما هم در این قضیه پا روی حق می‌گذاریم دیگر یر به یر هستیم، کاری به کار همدیگر نداریم، نداریم دیگر. اگر می‌آیی جلو بسم اللَه، یکی تو یکی من، من از این قضیه می‌گذرم تو هم بیا از این قضیه بگذر، من از آن قضیه تو هم از این، آن وقت چه می‌شود قضیه؟ آن وقت دیگر همه می‌شویم صاف. در زمان امام زمان علیه‌السلام همه باید اختلافات را بگذارند کنار، سنی باید بگذارد کنار، آن شیعه هم آن چیزهایی که خلاف است را باید کنار بگذارد.