حالت فقر حقیقی امام علیه السلام هنگام دعا و مناجات با حضرت حق

لذا می‌گویم آن که دیگر برای من آن حال خودش را نگفته است، حال خودش بوده است. اگر ما حالا راجع به امام سجاد بگوییم این حرفها چیست، خب آن چه که من از این‌ها دیدم، خب این هم دیگر کشک بوده و برای من فیلم بازی کردند؟ واقعا می‌خواستند جلوی من فیلم بازی کنند؟ آقای حداد خواسته جلوی من فیلم بازی کند؟ آن اشک‌هایی که از چشمش می‌آمد، آنها فیلم بود؟ آن مطالبی را که بیان می‌کرد و خودش را صفر می‌دید و می‌گفت که آقا سید محمد حسین! بر من، حالی می‌گذرد که احساس می‌کنم بدترین خلق خدا در روی زمین هستم، این حرف واقعا چیست؟ خب بابا آدم اینجا هنگ‌¹ می‌کند، آدم دارد نگاه می‌کند به سیمای این شخص، دارد نگاه می‌کند به رفتارش، این قضیه چیست؟

از یک طرف بلند می‌شود می‌گوید ما در یک مطالبی هستیم که جبرائیل نمی‌تواند نسبت به آن مطالب طیران داشته باشد و بتواند به آنجا برسد، از طرف دیگر بلند می‌شود و می‌گوید که من بدترین خلق خدا هستم. این همین است! این را می‌گویند آن مقامی که انسان در دو طرف در ارتباط با ذات پروردگار می‌بیند اصلا یک چیز دیگر است. در ارتباط با خودش و نفس خودش و فقر خودش و ماهیت خودش و حیثیت وجودی خودش می‌گوید من بدترینِ عالم هستم، همه بر من شرف دارند، همه بر من فضیلت دارند، همه صفت حسن دارند من آن را هم ندارم، آن صفت حسن را که همه دارند ندارم، وقتی به خود نگاه می‌کند. الهی چون در تو می‌نگرم از جمله تاج‌دارانم و تاج بر سر و چون بر خود می‌نگرم از جمله خاکسارانم و خاک بر سر.

خب این هم مطلب امشب راجع به حال و موقعیت امام علیه‌السلام در ارتباط با پروردگار در این دعاها و در این مناجات‌ها. امیدواریم که خداوند متعال فهم نسبت به این مطالب و مبانی را به همه ما عنایت کند و ما را پیرو و دنباله‌دار این مکتب و این حرم و حریم قرار بدهد.