حالت فقر حقیقی امام علیه السلام هنگام دعا و مناجات با حضرت حق

ببینید همه جا تعصب غلط است، همه جا تعصب باطل است، آن شب حجت بر آنها تمام شد، دیگر خودشان می‌دانند. روز قیامت خدا آن‌ها می‌آورد و می‌گوید آن آقا آن شب مقابل حجر اسماعیل مطلب را برای شما تمام کرد یا نکرد؟ هیچ جوابی نداشتید بدهید، دیگر چرا پیگیری نکردید؟ دیگر نمی‌دانم حالا شاید پیگیری هم کرده باشند من دیگر نمی‌دانم، به حسب ظاهر حرفی که به ما نزدند. خلاصه وقتی که آمدم بروم، دو نفر آمدند گفتند: سلام علیکم! آقا حال شما خوب است؟ گفتم: خیلی ممنون! دو نفر پزشک ایرانی بودند گفتند: آقا! ما که نفهمیدیم چه می‌گویی، ولی دمت گرم حسابی آنها را خیط کردی. گفتند ما که نفهمیدیم چه می‌گویی ولی از قیافه‌شان پیدا بود حسابی خیطشان کردی. گفتم خب دعا کنید ان‌شاءاللَه که خدا همه ما را هدایت کند و دستمان را هم در دست ولایت علی علیه‌السلام نگه دارد، این مهم است، این مهم است.

الان که ما داریم برای آنها می‌زنیم، حواسمان باشد بالاخره آنها هم بنده خدا هستند. باید بگوییم خدا همه را هدایت کند، نباید بگوییم ما این هستیم، نه! باید بگوییم ما که الان توفیق متابعت از علی علیه‌السلام و پیروی از ولایت را پیدا کردیم و سایه امام زمان‌مان را بر سرمان می‌بینیم، این منت خداست و از ما نیست. آن بدبخت‌های بی‌چاره که الان به آن وضع هستند باید برای‌شان دعا کنیم که توفیق خدا شامل حال آنها هم بشود.

علی کل حال مسأله این است که این ادعیه‌ای را که ائمه علیهم‌السلام بیان می‌کنند، این ادعیه برای خودشان است، نه این‌که این ادعیه را بخواهند برای ما بگویند، این ادعیه برای خودشان است و حال خودشان است و عبادت خودشان است و راز و نیاز خودشان است و اگر من مصاحبت با اولیاء را نداشتم و حال آنها را نمی‌دیدم، حال مرحوم آقا را نمی‌دیدم، حال مرحوم آقای حداد رضوان اللَه علیه را نمی‌دیدم، این حرف را نمی‌زدم. من آنچه را که از بیانات آنها و از رفتار آنها و از کردار آنها و منش آنها و روش آنها در ارتباط با این مسائل شنیدم، همین است که امام سجاد علیه‌السلام در این دعای ابوحمزه دارد به خدا عرض می‌کند.