کیفیت نگرش سالک نسبت به اعمال صالح خود

هدف یک عارف این است که وقتی موتور آب را می‌زنی آب چاه می‌آید بالا تا وقتی‌که دعا می‌کنی می‌گویی خدایا من آبی ندارم بخورم آبی که ندارم وضو بگیرم این آب را بیاور بالا و آمد بالا، هیچ در ذهنت مسئله‌ای ایجاد نشود؛ دفعه اول که موتور را می‌زنی: خُب آب آمد بالا دیگر، اما دفعه دوم: خب الحمداللَه ما مورد [لطف‌] خدا هستیم، مورد عنایت خدا هستیم! نه آقا هیچ هم مورد عنایت نیستی، آن موتور برق مورد عنایت خداست تو نیستی! همان قُربش به خدا بیشتر است، تو خیال می‌کنی نزدیک هستی، تو خیال می‌کنی؛ کار را خدا کرده تو چرا به حساب خودت گذاشتی؟ وقتی تو دعا کردی می‌شد این دعا مستجاب بشود یا نه؟ بله می‌شد نشود، خُب چرا شد؟ او کرده، پس تو چرا به حساب خودت گذاشتی؟ عارف می‌گوید: به حساب خودت نگذار چه دعایت مستجاب بشود یا دعایت‌ مستجاب نشود هر دو را از یک منبع بدان، در حالت تغییر ایجاد نشود، در نفست تغییر ایجاد نشود. این حرف حرف عارف است.

دیگر خیال می‌کنم این مقدار راجع به این قضیه کافی باشد. حالا ان‌شاءاللَه دیگر برویم سر فقرات دیگر، ان‌شاءاللَه امیدواریم که خداوند خودش توفیق برای فهم این حقایق و ادراک این حقایق را خودش به ما عنایت کند و خودش دست ما را بگیرد و به سرمنزل واقع و حقیقت این مطالب، خودش ما را برساند.

اللَهم صلی علی محمد و آل محمد