تفاوت اولیاء با دیگران در برخورد با مسائل
10أَ فَلا يتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ ... محمد، ٢٤ پس این برای کی آمده؟ واقعاً این برای کی آمده؟ مرحوم علامه طباطبایی رضوان اللَه علیه میفرمودند که ما و اهل تسنن در یک مسئله مشترک هستیم و در یک مسئله اختلاف داریم؛ آن مسئله اشتراکمان این است که ما هر دو هم قرآن را قبول داریم، هر دو در همین اسلام و این حرفها [مشترکیم] امّا اختلافمان این است که آنها سنت را گذاشتند کنار که مال اهلبیت است، ما قرآن را گذاشتیم کنار، یعنی آنقدر که به سنت و روایات آن هم نه روایات همین روایاتی که از ائمه آمده آن روایاتی که مربوط به احکام و مربوط به تکالیف و اینها هست فقط به آن روایات ما توجّه کردیم و از سایر مطالب بازماندیم، ای کاش حالا فقط به آن مطالب دیگر هم میپرداختیم، ولی اصلًا بهطورکلی از قرآن غافل هستیم واقعاً غافل هستیم.
مرحومآقا رضواناللَهعلیه خودشان به ما میفرمودند میگفتند: من در نجف بودم خودم دیدم که دو نفر از افاضل نجف که هر دو از مجتهدین مسلم بودند، داشتند با هم صحبت میکردند و میگفتند که قرآن چه فایده دارد برای طلبهها ما وقت طلبهها را به خواندن قرآن بگذرانیم، قرآن عبارت است از مسائل اخلاقی و قصه و چندتا دستور تکلیفی و دستور شرعی، مسائل اخلاقی را که همه بلد هستیم عمل میکنیم، خُب غیبت نمیکنیم چکار نمیکنیم و نمیدانم احترام به بزرگتر و والدین و اینها، مسائل قصهها را هم که فهمیدیم، قصه موسی، عیسی و ابراهیم و یوسف و چاه و اینها را هم خُب دیدیم، احکام هم که همان احکام شرعی است پانصدتاست که در دستمان هستند، آن هم اغلبش اجمال است و به سنت و روایات مراجعه میکنیم، پس خواندن قرآن چه فایدهای دارد؟!
این است که من میگویم فرق بین علمای ظاهر و بین عالم باطن این است، یعنی کل قرآنی که جبرائیل برای پیغمبر آورده آقای فاضل ما در میآید میگوید که ما وقت طلبهها را برای خواندن قرآن نباید تلف کنیم!! ببینید ما به کجا رسیدیم و به چه مصیبتی ما مبتلا شدهایم؟ به چه مصیبتی ما مبتلا شدهایم که این قرآنی را که امامصادق میخواند، این قرآنی را که امامسجاد میخواند، این قرآنی را که امامحسن و امامحسین میخوانند، این قرآنی را که امام رضا میخواند، با صدا و چه تأکیداتی میکردند به اصحاب و به [خانوادهشان]: علیکم بالقرآن و چکار بکنید؛ کار ما به جایی رسیده که آقا میگوید که ما نباید وقت طلبهها را به خواندن قرآن و تفسیر قرآن و معنای قرآن تلف کنیم!

