تجسم اعمال در روز قیامت

در روز قیامت خود شما را به شما نشان می‌دهند که دارید این کار را می‌کنید نه دستگاه و فیلم و ضبط که بیاورند؛ یعنی خود همین حالی که الان در اینجا برای ما هست و مقتضای این حال تدریجی الحصول بودنش است. چون حال در زمانیات است، تحقق حوادث در زمانیات است، وقتی در زمانیات انجام بشود نه از حال قبل دیگر انسان می‌تواند احساس حضور عینی کند و نه از آن یک ثانیه بعد، هیچ‌کدام! انسان همیشه در حال دارد زندگی می‌کند یعنی همین [لحظه‌ای‌] که هست، یک ثانیه قبل چه شد؟ رفت، حالا شما [می‌توانید او را] بگیرید، دیگر نمی‌توانید بگیرید رفت. الان ساعت یازده و سه دقیقه است، شما ساعت یازده و دو دقیقه را احضار کنید ببینم، نمی‌توانید، رفت، در اختیار شما نیست، دست من و شما نیست، زمان دست من و شما نیست، زمان بخواهیم نخواهیم می‌رود؛ حالا یازده و چهار دقیقه را احضار کنید آن هم نمی‌توانید، چهار دقیقه که هیچی یک دقیقه هم خیلی زیاد است پنج ثانیه بعد! ولی همین که الان گفتیم پنج ثانیه شد الان شد، الان شد پنج ثانیه، یعنی سر آن، الان تحقق پیدا کرد.

پس بنابراین تمام کارهایی که ما انجام می‌دهیم همه در آنیات است، یعنی در همان موقعی که هست. آن چیزی که گفتیم تمام شد دیگر نمی‌توانیم آن را بگیریم، آن هم که نیامده، یک ثانیه دو ثانیه پس آن هم هنوز نیامده و عدم است. پس همیشه ما در آن و در زمان حال داریم به سر می‌بریم و داریم نسبت به همان موقع احساس وجود می‌کنیم. اما آیا آن صحبت‌های ما در یازده و دو دقیقه و یازده و چند دقیقه به یازده و امثال آنها، آیا آنها وجود داشته یا نداشته یا یک امر عدمی بوده؟ قطعا یک امر وجودی بوده است. اگر امر وجودی نبوده که شما به من نگاه نمی‌کردید و گوش نمی‌دادید و من هم که صحبت نمی‌کردم، تمام اینها چیست؟ امر وجودی است. آن امر وجودی هست و من دسترسی به آن ندارم ولی هست. آن امر وجودی هست، من نمی‌توانم به او برسم، از دست من خارج شده چون خود من هم همراه با زمان پیش می‌روم. الان یازده و پنج دقیقه شد باز با زمان پیش می‌روم می‌شود یازده و شش دقیقه، اگر عمری باقی باشد می‌شود یازده و هفت دقیقه، هیچ معلوم نیست که عمر دیگر دست ما نیست.