تجسم اعمال در روز قیامت

امام علیه‌السلام در روز عاشورا چه مراتبی را طی کرد؟ که هر چی گذشت اشتیاقش به رفتن هی بیشتر می‌شد، بالاخره انسان از اول یک چیزی دارد بعد کم‌کم حالا، گاهی اوقات اتفاق می‌افتد که آدم‌ می‌گوید خب بابا دیگر ما رفیقمان را از دست دادیم دیگر برای چه در دنیا باشیم، این رفتن رفتن نیست، این رفتنی است که یک قطع علاقه‌ای پیدا می‌شود و یک عمر زندگی توی این دنیا ...، گاهی اتفاق می‌افتدها! مثلا انسان یک رفیق خیلی جون جونی را از دست می‌دهد حالا دیگر بودیم، نبودیم، دیگر مسأله‌ای نیست رفتند اینها، و واقعا هم می‌گوید شوخی هم نمی‌کند.

ولی نه امام با علم می‌خواهد برود، با ادراک می‌خواهد برود نه با یأس و انگیزه را از دست دادن بخواهد به این کیفیت، این فایده ندارد. با علم، با ادراک، با ابتهاج و با بهجت، این چه مسائلی در نفس سید الشهداء علیه‌السلام است، اینها یک چیزهایی است که دیگر خودشان می‌دانند و ما از این قضایا این اطلاع نداریم.

ان‌شاءاللَه خداوند توفیق بدهد ذره‌ای از آنچه را که خدا قسمت خاصان از اولیاء خودش و مقربین خودش کرده، را هم اگر به ما بچشاند ما را بس است. ما کجا آن ظرفیت آنها کجا! نه بابا ما از اول یک هم‌چنین چیزی را نمی‌خواهیم، ما می‌گوییم خدایا همین‌قدر یک قطره‌ای که از آن دریایی که به آنها دادی یک قطره‌ای را ببینیم چه خبر است حداقل، بالاخره آن قطره برای همان دریاست، آدم بالاخره وقتی قطره را بخورد می‌فهمد آب دریا شور است، شیرین است، مزه‌اش چیست و به چه کیفیت است، ما همان یک قطره هم بدهند برای ما کافی است. منتهی خدا دست ما را بگیرد و در سایه ولایت ما را به آن چه را که خود آنها برای ما می‌خواهند و ما را به آن سمت دعوت می‌کنند، خدا ما را موفق و مؤید بدارد.