تجسم اعمال در روز قیامت

منتهی امام دارد به ما یاد می‌دهد، می‌گوید از خدا طلبکارانه برخورد نکن، همیشه بدهکارانه با خدا برخورد کن. می‌خواستم این را بگویم که خب دیگر گذشت حالا فردا ان‌شاءاللَه اگر توفیق پیدا کردیم بقیه‌اش را می‌گوییم بین اولیاء خدا و سایر افراد فرق این است که بقیه طلبکارانه با خدا روبرو می‌شوند اولیاء بدهکارانه، هر دو از خدا می‌خواهند، هر دو می‌گویند خدایا بده، هر دو می‌گویند خدایا نعمت بده، البته خب حالا خواست‌ها فرق می‌کند آن به جای خود، نه! حالا همین خواست عادی.

ولی فرق این است غیر از اولیاء می‌گویند خدایا نماز می‌خوانیم دیگر چه [مسأله‌ای‌] هست؟ خواندیم دیگر! گفتی دو رکعت بخوان خواندیم، از آن خواب ناز بلند شدیم، نمی‌دانم در سرما و زمستان، حرف دیگر هم مگر داری؟ طلبکارانه است! خدایا روزه گرفتیم باید اجرش هم بدهی پدرمان درآمده بابا گشنگی تشنگی، نمی‌دانم تا دم غروب هجده ساعت هفده ساعت چیز کردیم دو قورت و نیمت هم باقی است؟ بنده هستی صدایت درنیاید! چی چی صدات در نیاد پدرمان درآمده، طلبکارانه! توجه کردید؟ خدا هم می‌گوید خیلی خب حالا که طلبکارانه است آن دنیا هم سرت را گرم می‌کنم با همین جهنم نمی‌برم دیگر، با همین خلاصه مراتب پایین و مسائل پایین.

اولیاء می‌گویند اگر هجده ساعت، صد و هشتاد ساعت هم شود، اگر هم از تشنگی بمیریم مثل امام حسین علیه‌السلام، در قتلگاه هم بیفتیم باز بدهکار خدا هستیم. امام حسین تا دم آخر خودش را بدهکار می‌دانست، نه طلبکار. خدایا از تو، توفیق از تو، برکت از تو، نعمت از تو و شکر می‌کنم بر این‌که مرا به این نعمت رساندی به این‌که الان من نگاه کنم و این مسائل را ببینم و تحمل کنم تحمل را که به من داده؟ تو دادی، همه‌اش تو، همه‌اش تو، همه‌اش تو. هیچ به خود نمی‌گیرد، تمام مصائبی که برایش پیدا شود به خود نمی‌گیرد، هر مصیبتی را که برایش پیدا بشود، می‌بیند عجب! خدایا تو به من این لطف را کردی، تو به من منّت گذاشتی که برادر مرا از من بگیری، این تفکر چقدر فرق می‌کند.