تجسم اعمال در روز قیامت

امام علیه‌السلام این اطلاع را دارد، آن این اطلاع را دارد که الان پشت کوه چیست، لذا نیاز نیست به اینکه از کوه برود بالا همین‌جا نشسته می‌گوید آن جلو چیست. یعنی همان آن صحنه را احساس می‌کند، می‌بیند، آن صحنه را با این دو چشم نمی‌بیند، این دو چشم فقط اشیاء فیزیکی را می‌بینند، متافیزیکی نمی‌بینند، این دو چشم فقط ظاهر را می‌بینند ولی آن حالتی که به واسطه انعکاس این مناظر در این دو چشم پیدا می‌شود و بعد منتقل به مغز می‌شود و نفس می‌شود، آن حال را بدون اینکه نگاه کند، با چشم بسته در خود می‌بیند. الان که شما دارید من را نگاه می‌کنید فیلم من را می‌بینید؟ نوار دارید می‌بینید یا خود من را دارید می‌بینید؟ خود من را دارید می‌بینید و خود من را در خودتان احساس می‌کنید، که فلانی در اینجا نشسته با این خصوصیات دارد صحبت می‌کند این حرف‌ها را دارد می‌زند فیلم نمی‌بینید. آن چیزی را که بعد می‌بینید فیلم است، الان نه الان خود من را می‌بینید. این حالی که در وجود شماست آیا این حالی است که با آن وقتی که فردا می‌خواهید دوباره این مجلس را بگذارید و فیلمش را تماشا کنید یا نوارش را می‌خواهید گوش کنید آیا این هر دو حال یکی است یا تفاوت می‌کند؟ می‌بینید تفاوت می‌کند. الان خود من را دارید احساس می‌کنید، فردا می‌گویید آقا دیشب این حرف‌ها را زده نگاه کن ببین چه دارد می‌گوید، نگاه کن دارد این همانی است که دیشب گفته، ببین ضبط کرده.

احساسی که آن را فردا می‌کنید با احساسی که الان در این مجلس دارید دو احساس است: احساسی که الان دارید احساس حضور عینی است، احساسی که فردا می‌کنید احساس حضور علمی است. این احساس حضور عینی که الان برای شما پیدا می‌شود این احساس را امام علیه‌السلام قبل از اینکه بخواهد از کوه بالا برود دارد. یعنی هیچ برای او تفاوت نمی‌کند، چه برود بالای کوه و نگاه به آن مناظر کند چه پایین کوه باشد، هر دو یک احساس دارد این را می‌گویند احساس حضور عینی.