معنا و اهمیت تنجز در سلوک

این را می‌گویند آن آدمی که به دنبال مطلب است، به دنبال قضیه است، متنجّز است، متنجّز یعنی باور کرده است، براساس باور دارد زندگی می‌کند، وعده به خودش نمی‌دهد، امثال ما به خودمان وعده می‌دهیم: می‌گویند این است پس لابد درست می‌گویند، می‌گویند این‌طور است پس لابد یک چیزی است. حالا برویم ببینیم چه می‌شود! نه جانم! همین که در اینجا هستی، همین که در این مکتب هستی، همین که این راه را می‌روی، همین که این واقعیت را احساس می‌کنی یعنی همین تنجّز که باید نسبت به این تنجّز پایبند باشی، این همان است.

آن زاهد نماز می‌خواند که بعد در قیامت حوری قسمتش شود، الآن چی؟ هیچی، الآن نماز می‌خواند: اللَه اکبر، بسم اللَه الرحمن الرحیم ... و لاالضّالین، سبحان ربى العظیم ...، نماز می‌خوانیم که چی؟ که بعد به ما حوری بدهند، اگر حوری ندادند قوری به ما بدهند، بالأخره یک چیزی خواهند داد، یا اینکه نماز می‌خوانیم که در آن طرف ... این را که من می‌گویم شنیده‌ام ها!

من یک وقتی رفته بودم دیدن یکی از این آقایان که فوت کرده و به رحمت خدا رفته، مرجع تقلیدی بود، آدم خوبی بود؛ بعد صحبت شد راجع به نماز و فلان و این حرف‌ها، گفتم آقا شما به چه نیت نماز می‌خوانید؟ گفت این همه خداوند وعده بهشت داده، وعده حوری داده، وعده نعم بهشتی داده، خب ما برای این داریم می‌خوانیم دیگر، پس برای چه بخوانیم؟! نود سال سنّش است، دارد می‌گوید من این نماز را برای حوری‌ای که پس از مرگ می‌خواهند به من بدهند، می‌خوانم. الآن چی؟! هیچی، الآن از این نماز چه به دستت می‌آید؟ الآن از این قرآن چه نصیبت می‌شود؟ الآن از این روزه چه بهره و چه نصیبی می‌بری؟ روزه را می‌گیریم برای پرتقال روز قیامت، آره دیگر پرتقال این‌قدری! بالأخره پرتقال بزرگ، هندوانه است دیگر! حداقل خوب است شاخه‌هایش نمی‌شکند یک دانه‌اش به سر آدم بخورد! هندوانه روز قیامت که حتماً تبدیل به یک تن خواهد بود!