ضرورت اهتمام عملی ، جهت وصول به لقاء الهی

خدا برای اینگونه امور مخلوقاتی را خلق کرده است:

خیال نکنید حالا فرض کنید که اگر به دنبال این مطالب رفتید، این خلق خدا بی‌اثر و بی‌نتیجه می‌ماند، نه، اینقدر هستند که نیابتاً، وکالتاً، ولایتاً، خلاصه هرجوری شما تصور کنید اینها از عهده این‌مطالب برمی‌آیند، می‌فرمودند: بروید دنبال آن چیزی که دیگران به دنبال آن نیستند، دنبال آن بروید، اینجا اینقدر هستند که من‌به‌الکفایه به قول معروف وجود دارد که به این مسائل و مطالب برسد.

این چند روز دنیا و این چند نفسی که می‌آید و می‌رود، حیف است که با تشویش ذهن و با تخیلات و تصوّرات در امور روزمره بخواهد صرف شود، حیف است.

رفته بودم منزل یکی از اقوام، ما را ظهر دعوت کرده بودند، از ظهر گذشته بود و یکی در آنجا بود نمازش را نخوانده بود و می‌خواست نماز بخواند دنبال این بود که اگر بخواهد نماز بخواند این اخباری که ساعت دو است و نمی‌دانم چه می‌گویند، از ورزش و این چیزهاست [از دستش برود] لذا ببیند اوّل قضایا و مسائل چه شده که وقتی که مطالب را شنید دیگر با خاطرجمعی نماز بخواند، حضور قلبش از بین نرود! و همین‌طور این مُهر را دستش گرفته بود، ما هم به این نگاه می‌کردیم نه مُهر را زمین می‌گذاشت و نه اینکه می‌ایستاد نماز بخواند، نه مُهر را در طاقچه می‌گذاشت ...! بنشین بابا، تو که یک خبر ورزشی برایت از ارتباط با خدا مهم‌تر است مگر مجبوری مُهر را همین‌طوری در دستت گرفتی حالا تا ببینی که این اخبار کی شروع می‌شود؟ کی توپ را زده به آن دروازه؟! عجب واقعاً دنیایی است، عجب دنیایی است، عجب آدم‌های بیکاری!

خُب حالا ما می‌خندیم ولی واقعاً این مطالب هست یا نیست؟ هست یا نیست؟! یعنی ارتباط با خدا و توجّه به خدا، وقتی که می‌گوییم آقا یک خبرهایی هست خُب بیخود که نیست، رسول‌خدا صلی‌اللَه‌علیه‌وآله وقتی که موقع نماز می‌شد وقتی که می‌آمد، مردم احساس می‌کردند که چهره پیغمبر تغییر پیدا کرده همین‌طوری منتظر است؛ یک‌ربع مانده به ظهر، بیست‌دقیقه مانده به ظهر، هی نگاه می‌کند خورشید به زوال رسید؟ به وقت رسید؟ کی موقع باز شدن درب‌های ورود به حریم پروردگار می‌شود؟ کی موقع باز شدن راه حرکت مردم به سوی خدا می‌شود؟ معنایش این است دیگر، معنایش این است که مردم صبر کنید، یک‌ربع دیگر این درها دارد باز می‌شود، این راه‌ها دارد مفتوح می‌شود، یک‌ربع دیگر دارد این دعوت انجام می‌شود.