ضمانت اولیای الهی به پیروان خود

خب این كه نبوده، خب این كه واقعاً نیست، یعنی امام نیامده در اینجا برای ما نعوذباللَه هنرپیشگی كند و خودش را به شكل شخص گناهكار دربیاورد، خودش را به شكل شخص فاسق دربیاورد، نعوذباللَه خودش را به شكل شخص مذنِب دربیاورد، خب امام كه نمی‌خواهد این كار را انجام دهد، این مسئله كه به این كیفیت نیست، این مسئله منتفی است.

هنرپیشه‌هایی هستند واقعاً چنان خودشان را به یك شكل دیگر درمی‌آورند كه اصلًا آدم باور نمی‌كند، انگار اصلًا خودش است، یعنی در برگرداندن شخصیت به یك شخصیت دیگر، آن حالت شخصیت به اصطلاح هویت خودشان را اصلًا به طور كلّی كنار می‌گذارند خب یك فنّی است دیگر، این هم یك فنّ است مثل بقیه فنّ‌ها، بعضی‌ها همین‌كه می‌خواهند انجام دهند از همان اول مسئله را خراب می‌كنند و بعضی‌ها پناه بر خدا! واقعاً گاهی اوقات آدم مواجه می‌شود با بعضی از مسائل و اموری كه چنان مخاطب نقش و رُل خودش را خوب بازی می‌كند كه اصلًا به هیچ وجه احتمال نمی‌دهیم كه بابا اینها همه‌اش بازی است.

این هم برای خودش یك فنی دارد، كلاس دارد، آموزش دارد كه چطور انسان برگردد به آن فضا برود و آن حال وجودی او را در آن موقع در خودش ترسیم كند، كار دارد، زحمت دارد، تمرین دارد، خب بالأخره این كارها را دارد دیگر.

خب ولی هر چه باشد بالاخره معلوم است كه گریه مادر فرزند مرده با گریه نائحه و آن شخصی كه دارد خودش را به او تشبیه می‌كند خیلی تفاوت می‌كند.

آن اثری كه از صاحب درد می‌آید، آن اثر دارد و او صدایش تأثیر دارد، آن نوحه‌گر فقط می‌آید حكایت می‌كند، خودش را حكایت می‌كند، فیلم بازی می‌كند، نقش بازی می‌كند؛ حتّی در دلش هم می‌خندد و خیلی هم خوشحال است، خوب شد این مصیبت به سرش آمد، دلم خنك شد. این قضیه پیش آمد و حالا دارد نوحه می‌خواند ولی با خود می‌گوید دلم خنك شد، مثلًا حالا با هم حساب و كتابی دارند و آدم خیال می‌كند اصلًا صاحب عزا این است، آه صاحب درد را باشد اثر آن اثر برای آن صاحب درد است.