ضمانت اولیای الهی به پیروان خود

من یك نواری از یكی از دوستان مرحوم آقا رضوان اللَه علیه كه الآن ایشان در قید حیات است و إن‌شاءاللَه خدا ایشان را سالم بدارد و از دوستان سابق بوده است، در همان زمان كه من كوچك بودم شاید سنّم حدود ده دوازده سال بود، كه می‌دیدم ایشان می‌آید در منزل و دعای مناجات شعبانیه را می‌خواندند و مرحوم آقا صدای ایشان را ضبط می‌كنند هم ادعیه ماه رجب و هم دعای شعبانیه و از دوستانشان بودند و در جلسات می‌خواندند و خود مرحوم آقا گوش می‌دادند، یعنی شبها كه از مسجد می‌آمدند، همین صدای مناجات شعبانیه را گوش می‌دادند و درحال و هوای خودشان می‌رفتند. شاید من بیش از پانصد بار این مناجات شعبانیه را تا حالا گوش داده‌ام، صدایش را دارم، باز كه امشب گوش‌می‌دهم برایم تازگی دارد و انگار كه تا بحال گوش نداده‌ام، یعنی انگار دفعه اول است كه می‌خواهم این را گوش بدهم.

حالا این امیرالمومنین علیه‌السلام كه این مناجات شعبانیه را مدام تكرار می‌كند، واقعاً اگر ما در كنارش نشسته باشیم و این مطالب فقرات، این حالت مسكنت، این حالت ذلّت، این حالت عبودیت و این حالت خضوع و تواضع و خلاصه محو بودن، فانی بودن و از آن طرف حالت ربوبیت، حالت كبریائیت، حالت بهائیت، حالت علوّ، استعلا، مقام منیع، عزیز، رفیع و مكین پروردگار را از آن‌طرف دارد یادآوری می‌كند، یا امام سجاد علیه‌السلام در همین دعای ابی حمزه، خب وقتی كه واقعاً نگاه كنیم چه برداشتی می‌شود؟ خب این كه بگوییم اینها آمدند برای ما گفتند و فقط فیلم درآوردند كه نیست. فیلم دیگر، آخه كار هنرپیشه چیست؟ هنرپیشه‌هایی كه می‌آیند الآن بازی می‌كنند در فیلم‌ها اینها چه كار می‌كنند؟ حالا طرف خودش را به نقش یك فرد دیگر درمی‌آورد، كس دیگری است‌ها! یك كار دیگری دارد، شغل دیگری دارد، فنّ دیگری دارد، یك كار دیگری می‌كند، یعنی خودش را از یك قالب به قالب دیگر درمی‌آورد تا اینكه موقعیت آن شخص را برای انسان ترسیم كند تا آن حدّی كه می‌تواند، تا حدّی كه از عهده‌اش برمی‌آید این را می‌گویند هنرپیشه، فیلم است دیگر، هنرپیشه است.