ضرورت استقامت در مسیر و تداوم بر حال نیاز و طلب

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

و صلَّی‌ اللَه عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم مُحَمّدٍ

و علی آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ

عَظُمَ یَا سَیِّدِی أَمَلِی وَ ساءَ عَمَلی فَأعْطِنِی مِن عَفْوِکَ بِمِقدَارِ أَمَلِی وَ لا تُؤاخِذْنِی بِأَسْوَءِ عَمَلِی؛فَإنَّ کَرَمَک یَجِلُّ عَنْ مُجازاتِ الْمُذنِبین وَ حِلْمَک یَکْبُرُ عَنْ مُکافاتِ المُقَصِّرین.¹

ای سید و مولای من، بزرگ است آرزوی من، ولی ناشایست و نامناسب است عمل و کردار من، پس حال که چنین است از عفو و بخشش خود، آن مقام عفو و بخشش و غفّاریّت و سرپوش گذاشتن، نه مقام ایهاب و بخشش؛ به مقدار آرزوی من به من عطا کن. یعنی هم گناهان مرا ندیده بگیر، گناهان من را ببخش، و هم علاوه بر اینکه گناهان مرا بخشیدی، یک چیز دیگر هم به من بده.

مرحوم آقا می‌فرمودند حالا که قرار است خدا بدهد، چرا کم از او بگیریم؟ اضافه بگیریم! خدا هم می‌بخشد و هم علاوۀ بر بخششش یک چیزی هم می‌دهد! این دیگر خیلی عالی است. خب باید یک خورده بین خدا و غیر خدا فرق باشد، یک کمی! تفاوت اندکی!

آدم با چهارتا، با پنج‌تا انگشتش عسل می‌کند در دهان مردم می‌گذارد، دست آدم را گاز می‌گیرند! بالاخره یک تفاوتی باید باشد بین انسان، بین این آدمیزادی که خودش درست کرده، و بین مقام ربوبی خودش که خب اهل عفو و بخشش و رحمت و اضافی است، «اضافه».

و لا تؤاخذنی بأسوء عملی: به کردار ناشایست من نگاه نکن، چشمت را هم بگذار، شتر دیدی ندیدی. زیرا کرم تو، بزرگ‌تر و اجل از این است که گناه‌کاران را به مجازات برساند و حلم تو برتر از آن است که مقصِّرین را به دست مکافات بسپارد.

خب راجع به این فقرات تا حدود سعه و نقصانِ وجودی خودمان، فهم خودمان، مطالبی خدمت دوستان و رفقا عرض شد و گفتیم که امام سجاد علیه السلام نه تنها در این فقرات، در کل این دعای ابی‌حمزه، کیفیّت نگرش انسان را به عالم تکوین تبیین می‌کنند که نسبت به عالم هستی و نسبت به مبدأ وجود، چه نگرشی باید داشته باشد.