ضرورت استقامت در مسیر و تداوم بر حال نیاز و طلب

یک نکته هم در اینجا من حالا استطرادا خدمت رفقا عرض کنم در این صحبت‌هایی که خدمت رفقا در ماه مبارک شده، یکی دو شبی دیگر اگر خدا بخواهد بیشتر توفیق خدمت رفقا را نداریم، دیگر ماه مبارک تمام شد و جز اندیشیدن به همین فقرات و کلمات امام سجاد چیزی برای ما نمانده. حسرتِ از دست دادن ماه رمضان و فقدان ماه رمضان... الآن داشتیم می‌آمدیم از جایی، به یکی از رفقا گفتم چقدر خوب بود این ماه رمضان تکرار می‌شد! مثلا یک ماه نبود، بعد دوباره یک ماه رمضان دیگر بود... این آخر یک ماه در سال و تمام شد؟! آدم دوباره برمی‌گردد به زندگی روزمرۀ خودش، به خواب و خوراک خودش و همین ارتباطات ظاهری و عادی خودش... خب طبعا آن مراقبات کم می‌شود، کم‌رنگ می‌شود، ارتباطات حال و هوای دیگری پیدا می‌کند. البته خب باید تا آنجا صبر کرد، [از] بزرگان، مرحوم آقا، مرحوم آقای حدّاد شنیدم که می‌فرمودند: حال ماه رمضان را با خودتان بکشانید، نگذارید با ماه رمضان تمام بشود، پرونده ختم بشود، خداحافظ تا سال دیگر، دوباره سال دیگر قسمت شد؟ توفیق پیدا شد؟ انسان درک بکند ...؟ نه! بگذارید این حال ماه مبارک استمرار پیدا بکند. این مشخص است که در ماه مبارک، حال انسان خواهی نخواهی تغییر می‌کند، بخواهد نخواهد. ولی... و بعد از ماه مبارک بالاخره این تغییر و تحولات پیدا خواهد شد، این هم شکی در آن نیست، ولی می‌تواند انسان با همان مراقبه‌ای که داشته، با همان حال و هوایی که داشته، هی خودش را بکشاند، نگذارد این حال به این زودی برود. یکدفعه که نمی‌رود؛ یواش یواش می‌رود. کم‌کم می‌رود، کم‌کم. این حال انسان کم‌کم تغییر پیدا می‌کند.

یک روز مرحوم آقا راجع به این قضیه می‌فرمودند آن کسانی که وارد مسائل سیاسی می‌شوند باید مستقیما متصل به مقام ولایت باشند و الّا بخواهند یا نخواهند عوض خواهند شد، هیچ شکی در آن نیست. بعد مثال می‌زدند می‌گفتند که: خیال نکن که این مسائل یک مرتبه، یک شبه یک روزه اتفاق می‌افتد، اولش که انسان می‌آید خب یک حال و هوایی دارد، نسبت به بعضی مسائل یک نگرشی دارد، یک موضع‌هایی دارد، مواضع خاصی دارد، این مواضع که بر اساس تفکرات اوست، منشأ و مبدأش به همان صفات و ملکات و خصوصیات باطن برمی‌گردد.