حقیقت ربطیه بین بنده و پروردگار
2أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم
بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم
و صلَّی اللَه عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبیالقاسم مُحَمّدٍ
و علی آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ
عظم یا سیدی عملی و ساء عملی فاعطنی بمقدارک عملی فلا تواخذنی باسوأ عملی فان کرمک یجل المجازات المذنبین و حلمک یکرم ان مکافاة المقصرین.
بزرگ است ای سید و مولای من آرزوی من، و در عین حال ناپسند و ناگوار است کردار و راه و روش من، حال که چنین است از عفو و بخشش خودت به مقدار آرزوی من به من عطا کن و من را به کردار ناثوابم مگیر. زیرا کرم تو بزرگتر است از اینکه به مذنبین مجازاتی برسانی و بردباری تو بالاتر است از اینکه مکافاتی برای مقصرین در نظر بگیری.
این فقراتی که امام سجاد علیه السلام در دعای ابی حمزه به خداوند عرضه میدارد زبان حال خود ماست، عینا امام علیه السلام پروندۀ خود ما را باز کرده و آنچه را که باید ما در دستور کار خودمان قرار بدهیم همان را در پیش روی ما گذاشته است.
یک وقت من با مرحوم آقا راجع به این اللَهشناسی که سه جلد از اللَهشناسی را ایشان نوشته بودند من صحبت میکردم و به ایشان گفتم که آقا مقصود شما از نوشتن این اللَهشناسی چیست؟ خب ایشان مطالب مختلفی نوشته بودند تالیفات مختلفی داشتند، تالیف بسیار گرانسنگ ایشان، مسئلۀ امامشناسی بود که ایشان به بنده فرمودند ما دیدیم که مسئلۀ امامت بهش توجهی نشده است، درحالی که اصلیترین و مهمترین مسئلۀ تشیع، مسئلۀ امامت است. و به این اصل مهم و اساسی در مکتب و در تشیع بهائی داده نشده است این عبارت ایشان بود.
بله یک الفاظی، یک مراسمی، یک مناسباتی، خب این همه جا هست اما اینکه واقعا مسئلۀ امامشناسی و رساندن تفسیر امامت به مردمِ ناآگاه از قضیۀ امامت و شناساندن امام علیه السلام به عنوان روح و جان دین و این که همۀ تار و پود مکتب از جریان واقعیت امامت و سریان این اصل اساسی در همۀ شوائب زندگی و شراشر وجود سرچشمه میگیرد این قضیه اصلا به طور کلی نه تنها بهش توجهی نشد بلکه خب کسی هم نبود که بخواهد اینها را بفهمد کی میفهمد این حرفها را کی میفهمد؟ کی میفهمد؟

