کیفیت تبدیل گناهان مؤمنین به حسنات و اعمال نیکو

گفتم: که آقاجان یادتان می‌آید فلان‌جا ساعت سه نصف شب، چراغ را خاموش کرده بودید و با آقای حداد داشتید حرف می‌زدید؟ من داشتم گوش می‌دادم!

گفتند: ای شیطون! آنجایی را که نباید بشنوی مثل اینکه شنیده‌ای؟ ولی به کسی نگویی ها!

گفتم: نه تا به حال نگفته‌ام.

گفتند: خب دیگر چه شنیدی؟

گفتم: شنیده‌ام! بعضی چیزهای دیگر هم شنیده‌ام، ولی دیگر به ایشان نگفتم، گفتم چیزهای دیگری هم شنیدم.

خب می‌فرمودند از شاگردان‌تان آن کسانی که مطلب را جدی گرفته‌اند چند تا هستند؟ آنهایی که به قضیه رسیده‌اند چند تا هستند؟ بعد عبارت ایشان این بود: هر کسی تا به اینجا نرسد، فایده‌ای ندارد خیلی؛ یک «خیلی» هم آوردند باید برسد به اینجا که مطلب را جدی بگیرد.

و وقتی مطلب را جدی گرفت در احوالش پیدا می‌شود آن‌وقت، در رفتارش، در سکنات‌ش، در اقوال‌ش، در کیفیت ارتباط خودش با سایر افراد، با اهل منزل، پیدا می‌شود، نمود پیدا می‌کند.

امام سجّاد عرضه می‌دارد خدایا من قضیه را جدی گرفته‌ام! عظم یا سیدی أملی؛ شوخی ندارم، می‌خواهم به وصال تو برسم، می‌خواهم به مقام قرب تو برسم، و ساء عملی؛ چکار کنم؟

خب این یک قضیه. در سال گذشته اینطور که به نظرم می‌رسد ما وقتی این مطالب را با رفقا صحبت می‌کردیم، به اینجا رسیدیم که البته خب الان هم طبعا به این نکته رسیدیم که این مسئله تبدّل سیئه به حسنه که در قرآن هم بر این معنا آیه‌ای وارد شده است، در سوره فرقان راجع به خصوصیات عبادالرحمن دارد که: وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً تا می رسد به اینجا: إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِك يبَدِّلُ اللَه سَيئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَه غَفُوراً رَحِيماً¹

عباد رحمان آن کسانی هستند که دارای این خصوصیات هستند، وقتی به افراد جاهل می‌رسند با سلامت رد می‌شوند، با آن‌ها جدل و جدال نمی‌کنند، رهایشان می‌کنند بروند پی کارشان، و اذا خاطبهم الجاهلون، قالوا سلاما، می‌گویند سلام علیکم! خداحافظ شما! انشاءاللَه موفق باشید! مرحمت عالی زیاد و می‌روند، نمی‌ایستند کل‌کل کنند.