کیفیت تبدیل گناهان مؤمنین به حسنات و اعمال نیکو

مرحوم آقا می‌فرمودند ما وقتی به قم آمدیم ایشان بارها می‌فرمودند اول یک تصوراتی داشتیم، از اهل علم تصوراتی داشتیم، از علما تصوراتی داشتیم، ذهنیت‌هایی داشتیم، علی کلّ حال از افراد مختلف. بعد وقتی که آمدیم در گود، آمدیم در میانِ این افراد، با آنها نشست و برخاست کردیم، منازل‌شان رفتیم، با بیوت آشنا شدیم، با افرادی که در آنجا رفت و آمد دارند آشنا شدیم، صحبت‌هایشان‌را دیدیم، پای سخنان‌شان نشستیم دیدیم این با آن تصور ما جور درنمی‌آید، ماچه فکر می‌کردیم چه از آب درآمد! چطوری شده!

بعد ایشان به ما می‌فرمودند: اگر نبود دیدن معدودی از افراد در اینجا، امثال مرحوم علامه طباطبایی رضوان اللَه علیه، مرحوم آشیخ عباس تهرانی رحمة اللَه علیه و بعضی دیگر از بزرگان مثل مرحوم آمیرزا علی شیرازی رحمة اللَه علیه که از اخیار و صلحاء بود، اگر نبود دیدن این بزرگان، ما دین خود را از دست داده بودیم! دین‌مان را از دست داده بودیم! و ملاقات با این‌ها باعث شد که نسبت به راه‌مان بایستیم، محکم، در آن مسیری که هستیم ثبات پیدا کنیم، قدم‌ها را محکم برداریم، یعنی اگر آن افراد هستند در مقابلش علامه طباطبایی هم هست، اگر آن هست در مقابلش آمیرزا علی آقای شیرازی هم هست، اگر این هست در مقابلش آشیخ عباس تهرانی هم هست. بله؟ این‌ها هستند، این‌ها همه اهل علمند، همه از بزرگانند، همه اهل فضلند، چرا فقط به آن نگاه می‌کنی؟ چرا به این نگاه نمی‌کنی؟ بیا به این‌ها نگاه کن، به این افراد، که صاف دارند راه می‌روند در میان مردم، دارند راه می‌روند، زندگیشان را دارند می‌کنند، کار خودشان را دارند انجام می‌دهند.

بعد می‌فرمودند که ما مواجه شدیم با افرادی مثل علامه طباطبایی که ملائکه بدون وضو نام او را نمی‌برند، و با افرادی مواجه شدیم که شرم داریم اسم یک انسان بر او بگذاریم! حالا چه رسد به مسلمان و شیعه که اصلا هیچ! ... شرم داریم اسم انسان حتی بر او بگذاریم!