کیفیت به ودیعه نهادن آرزوی عظیم در انسان

آدم آن وقت می‌فهمد کلام امام سجاد چیست. یعنی تا حدودی، و الّا آن چیزی که این‌ها می‌فهمند که ما نمی‌فهمیم.

همینطوری دعای ابی‌حمزه را بخوانیم بگوییم خدایا ما صفریم، خدایا ما حقیریم، خدایا ... نه! باید بفهمیم، قبول کنیم، اقرار کنیم، اعتراف کنیم: خدایا از ته دل و از ته وجودمان داریم می‌گوییم اگر ما را رهایمان کنی همان رشوه‌ای که بقیه دارند می‌دهند، ما هم می‌دهیم، همان گناهان کبیره‌ای که بقیه هم دارند می‌کنند، ما هم داریم می‌کنیم، اگر افسار ما را نگیری، اگر مراقب ما نباشی، اگر آن نور ...

حضرت یوسف چه گفت؟ مگر آیه قرآن نداریم‌؟ وَ لَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَ هَمَّ بِها لَوْ لا أَنْ رَأى‌ بُرْهانَ رَبِّهِ كذلِك لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَ الْفَحْشاءَ¹ اگر برهان خدا را نمی‌دید حضرت یوسف به آن تمایل پیدا می‌کرد. خودمان را جای حضرت یوسف بگذاریم ... جای او که سهل است، نه بابا خیلی پایین‌ترش، قافیه را می‌بازیم. حالا او که جای خودش.

برای ما هم پیدا می‌شود. برای حضرت یوسف هم پیدا شد. لذا حضرت یوسف می‌گوید خدایا غیر از تو که توانست دست مرا بگیرد؟

او راست گفت. شوخی نکرد. ما الآن داریم شوخی می‌کنیم، شوخی می‌کنیم. وقتی به سرمان آورد، آنوقت می‌بینیم هان! آنوقت می‌فهمیم که این‌هایی که امام سجاد به خدا عرضه می‌کند درست است. این‌هایی که این حضرت دارد به خدا عرضه می‌کند راست دارد عرضه می‌کند، درست دارد عرضه می‌کند. آن‌وقت می‌فهمیم که باید جدی باشیم، آن‌وقت می‌فهمیم که به جد به خدا می‌گوییم خدایا ما هیچ هستیم و صفر هستیم و فقیر هستیم و بدبخت و بیچاره‌ایم و هم به جد می‌گوییم که باید بالاترین را به ما بدهی، هردویش! هر دو آنوقت به جِدْ می‌شود، هر دویش دیگر شوخی نیست، که یکی‌اش شوخی، یکی‌اش فرض کن که یک ذره جنبه حقیقت دارد .... نه! امام سجاد جد دارد در اینجا می‌گوید، شوخی هم نمی‌کند. از یک طرف دارد می‌گوید ساء عملی، از یک طرف می‌گوید عظم أملی. عظم یا سیدی أملی، از آن طرف به جِدّ: و ساء عملی. عملم را، عملم را خدایا چکار کنم؟