رسیدن به مقام خلیفةاللَهی ، یگانه آرزوی عظیم انسان

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم‌

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم‌

وصلَّى اللَه عَلَى سیدنا و نَبِینا أبى‌القاسِمِ مُحَمّدٍ

وعَلَى آلِهِ الطّیبینَ الطّاهِرینَ‌

واللّعنَةُ عَلَى أعدائِهِم أجمَعینَ‌

ولا تؤاخذنى بأسوءِ عملى؛ فإنّ کرَمَک یجلّ عن مجازات المذنبین و حلمک یکبر عن مکافات المقصِّرین.¹

پس این که حضرت عرضه می‌دارند به پروردگار: عظم یا سیدى أمَلى و ساء عملى‌، یعنی ای سید و ای مولای من، آرزوی من نسبت به مطالبم خیلی زیاد است، مطالبات من خیلی زیاد است، من مطالباتی دارم، آرزوهایی دارم که آن آرزوها و این مطالبات خیلی عظیم است؛ کم نیست و کوچک نیست.

مطالباتی که حضرت دارند، آرزوهایی که دارند، امنیه‌هایی که دارند، آنچه را که در نیت دارند که به آن برسند، مگر چیست که راجع به آن حضرت صفت «عظمت» می‌آورد؟ آیا بهشت و حور و غلمان و نعمت‌های بهشتی که برای ما در سطح عامیانه توضیح داده شده، این عظیم است؟ این بزرگ است؟ یعنی خدایا حوری بهشتی که می‌خواهی به من بدهی، این خیلی عظیم است.

اوّلًا حوری نباید عظیم باشد! تقریبا باید هم‌قد باشد! (مزاح) اگر خیلی عظیم باشد خیال نمی‌کنم خیلی فایده داشته باشد! یا مثلا غلمانی، چیزی ...، چون اگر خدا آدم را در روز قیامت محشور کند، حالا قدش مثلا دو متر بر حسب این‌جا باشد، اما حوری‌ای که به او می‌دهد سرش در مشرق باشد، انتهایش در مغرب! خیال نمی‌کنم این خیلی لطفی داشته باشد! یا خودِ آدم هم باید در روز قیامت به همان اندازه طول و عرض داشته باشد ... علی کلّ حال مشکلاتی پیش می‌آید!

حالا این را خدا بیاید صفت عظمت یاد کند، بگوید که آن حوری‌ای که به شما می‌دهیم در روز قیامت، آن حوری خیلی عظیم است!

یا مثلا فرض کنید نعمت‌های بهشتی از فواکه و ثمار و پرتقال و سیب و این چیزهایی که در سطح عامیانه عرض کردم که مطرح است، آنچه را که بزرگان بین‌شان این مسائل مترنّم بود، آن‌ها که اصلا یک مطالب دیگری است و در یک افق دیگری است.