مراد از آرزوی عظیم در فرمایش امام سجاد علیه السلام

خب این واقعیت قضیه این است، آرزویی در سر و در دل داریم که آن آرزو خیلی بلند است، خیلی عظیم است، از یک طرف؛ و از طرف دیگر: و ساءَ عملی! عمل ما، عمل نیکویی نیست، عملی که بتواند این آرزو را محقّق کند. چون اگر این آرزو را محقق کند دیگر عرض نمی‌کند که و ساء عملی، می‌فرماید: و حَسُنَ عملی! خیلی هم کارمان هم خوب است! بسیار رفتارمان رفتار شایسته است، و این رفتار ما را در نتیجه به آن آرزو و عمل خواهد رساند، خب این دیگر بد نمی‌شود! اگر نماز است که می‌خوانیم، روزه است که می‌گیریم، حج است که می‌رویم، خمس است که می‌پردازیم، زکات است که می‌دهیم، درست؟ دروغ است؟ انشاءاللَه البته! نمی‌گوییم! تهمت است، خدای نکرده نمی‌زنیم، غش در معامله است، ـ گوش شیطان کر! ـ انشاءاللَه انجام نمی‌دهیم. خب این‌ها چیزهایی است که در روزمره با آن‌ها ما سر و کار داریم. خب پس بنا بر این باید برسیم دیگر؛ اگر مسئله این است که خب همه باید عارف باللَه شده باشند؛ همه باید از اولیاء خدا شده باشند، همه باید به مطلب و مطلوب رسیده باشند. 

البته کتاب زیاد نوشته شده؛ هرکس دیگر شده عارف! بله... حساب کتاب وقتی نباشد مسئله همین است دیگر. 

فأعطنی من عفوک بمقدار أملی... از این‌جا امام علیه السلام مسئله را به طور واضح به خدا عرضه می‌دارد: خدایا وضعیت ما این است که امل و آرزوی ما بزرگ است، و عمل ما و رفتار ما، رفتار سوء و ناشایست است، خب حالا نتیجه چه؟ حالا خدایا بیا ما را رها کن، حالا که کارمان بد است رها کن، نه! خدایا تو از عفو خودت در این‌جا مایه بگذار، نه از عدل خودت. از فضل خودت در این‌جا پا جلو بگذار، نه از داد و قهّاریّت خودت. با رحمت رحمانیّت خودت با ما عمل کن، نه با حساب و کتاب و رعایت عدل و داد. فأعطنی من عفوک بمقدار أملی از عفو و بخشش خودت در این‌جا قرار بده، با عفو و با بخشش خودت، با ما برخورد کن، برخورد در چه؟ در ساء عملی، در آن‌جایی که عملمان زشت است. آن‌جایی که عمل زشت است، آن‌جا عفو خودت را بیاور جلو، آن‌جا عفو خودت را به رخ ما بکش، نه عدل خودت را. عدل خودت باشد، هیچ، تمام شد! آن عملی، بر باد می‌رود. اما اگر آمدی و عفو خودت را به ما نشان دادی، دیگر در این صورت آن آرزویی که عظم یا سیدی أملی آن عمل و آرزو سر جایش باقی می‌ماند. خب در این‌جا نتیجه چه می‌شود؟ بنده‌ای هستیم که دارای آرزو و از آن‌طرف عفو تو در کنارش، در نتیجه به آن آرزو و به آن هدف می‌رسیم. خیلی چه؟ سهل و خیلی ساده. آن‌وقت ببینید امام علیه السلام ما را به چه جایگاهی دارد دعوت می‌کند. فأعطنی من عفوک بمقدار أملی؛ خدایا عفو تو که وقتی شامل حال من می‌شود، فقط این مقداری نباشد که گناه ما را بپوشاند؛ خب اگر گناه ما را بپوشاند، آن امل، آن چه می‌شود؟ هیچی! سر آن هم بی‌کلاه می‌ماند!