حجّیت عقلی اطاعت مطلقه از ولیّ خدا

در صبح، راه رسیدن به اون ملاک، خواندن دو رکعت نمازه، نه سه رکعت. اگر سه رکعت بخونی، نمی‌رسی. وایمیسی، عقب گرد می‌زنی، باطله. باید دو رکعت بخونی. در مغرب، راه رسیدن به اون ملاک، نماز سه رکعت خوندنه، نه نماز چهار رکعت. چهار رکعت بخونی باطله. بگی خدایا من حالم خوبه، می‌خوام فعلا یکی دو رکعت اضافه هم بخونم. خدا می‌گه غلط می‌کنی! هرچی من می گم باید گوش بدی! حالم خوبه چی چیه؟ حالت خوبه نماز رو بخون، بلند شو برو ورزش کن! ژیمناستیک کن، بپر بالا، بپر پایین!!

نمازی که می‌خوای برای من بخونی، سه رکعت بخون، و السلام. بعد هم تسبیحات حضرت زهرا، بین نماز و بین تسبیحات حضرت زهراء هم حرف نباید بزنی، اینجوری اینجوری هم نباید بکنی، بعد از این که نمازت تمام می‌شه، سر به سجده می‌ذاری و سه بار شکر خدا را به جای می‌آوریم، سجدۀ شکر، اونی را که به ما فرمودند باید انجام بدیم. از خودمون زیاد بکنیم، اونوقت می‌شیم مثل اون جناب ولید بن یزید، که آمد مست کرده بود مرتیکه، آمد در مسجد شام، به جای نماز دو رکعت، نماز چهار رکعت خونده بود. سه رکعت چهار رکعت خونده بود. گفتند که آقا سه چهار رکعت...؟! گفت: اتفاقا حال خوبی دارم، می‌خواید پنج شش رکعت هم اضافه کنم؟ مست کرده بود! مست! هان؟ اگر ما بر خلاف اونی که ائمۀ ما فرمودند بخوایم عمل بکنیم، مثل اوناییم. برو و برگرد هم نداره. تعارف هم نداریم. به ما فرمودند نماز که می‌خونی آقا جون، نماز! ارتباط با خدا برقرار می‌کنی، اونی که ما می‌گیم باید بکنی. تموم که شد، سر به سجده می‌ذاری، سجدۀ شکر. بلند می‌شی تسبیحات حضرت زهرا را می‌گی. این: سی و چهار مرتبه اللَه اکبر، سی و سه مرتبه الحمدلله، سی و سه مرتبه سبحان اللَه. تمام شد. این اونوقت اونی می‌شه که ما گفتیم. هان؟ حالا اگه بخوای از خودت اضافه کنی، اینورش کنی، اونورش کنی، اون دیگه نماز و فضائلش و غیر فضائلش دیگه به خودت بر می‌گرده و دیگه... دیگه از ما چیزی، توقع نداشته باش! خودت اضافه کردی دیگه! خودت اضافه کردی، خودت کم کردی، خودت اینور کردی، خودت اونور کردی. ره چنان رو که رهروان رفتند. همونی که اونها فرمودند باید عین همون عمل کرد. فضولی هم به ما نیومده، فضولی موقوف. باید طبق اون چه را که دستور هست باید به او عمل کرد.