تجلّی حقیقت واحدۀ ولایت الهی در مظاهر مختلف

فحقّق رجایی. لذا به طور کلی، یک دستور سلوکی برای افراد این است که همیشه بالاتر رو بخوان. بالاتر. دو سه شب پیش عرض کردیم، این رفقا گاهی میان با من حرف می‌زنن، انقدر من حرصم می‌گیره و عصبانی می‌شم که می‌خوام همونجا بزنم تو کله‌اش، هرکی اینو به من می‌گه. انشاءاللَه دیگه هم کسی نگه. آقا حالا ما می‌رسیم؟ آقا حالا این مطالب را ما عمل بکنیم می‌رسیم؟ آقا ما که قابل نیستیم که برسیم! آقا اینهایی را دیدیم... عرض می‌کردم چند شب پیش. اینها را بعضی‌ها را دیدیم که آمدند و بعدا انحراف پیدا کردند، در ما نا امیدی پیدا می‌شه. چرا باید اینطور باشه؟ چرا باید در ما ناامیدی پیدا بشه اصلا؟ چرا باید یأس پیدا بشه؟ چرا باید به خودمون یأس راه بدیم که آیا ما مشمول افرادی هستیم که مورد سخط و غضب خدا قرار گرفتند؟ این سوء ظن به خداست! مؤمن که به خدا سوء ظن نداره، حسن ظن دارد. ما باید حالت وعده و بشارت و امید را همیشه در خود زنده کنیم، و در افراد. بعضیا هستند ـ عرض کردم ـ فقط از تو دهنشون «نه» میاد بیرون. فقط آیۀ یأس از دهنشون... انگار فقط زبون اینا به آیۀ یأس می‌گرده. ای بابا برو پی کارت. ای بابا ای بابا. آی کی دیده. آی کی شنیده. ای نمی‌دونم فرض کن برو بابا ببینیم چکار می‌کنی. فردا بهت می‌گم! دو روز دیگه بهت می‌گم. این آدما ها! بدبخت‌ترین افراد هستند. اینجور آدما که فقط از دهنشون بوی یأس میاد و... از این آدما خدا بدبخت‌تر خلق نکرده. بهتون بگم! خدا خلق نکرده. خیلی اینا بدبختند. خیلی بی‌چاره‌ان. خیلی نفهمن! بازم بگم یا نه؟ یا بسه دیگه؟ به همین مقدار؟

چرا زبون به امید نباید بگرده؟ نه آقاجان! آمدی در این راه، خدا کمکت می‌کنه، خدا دستتو می‌گیره، آمدی، توکل به خدا کن، آمدی، پیگیری کن، آمدی، برو... چرا زبون به بشارت نمی‌گرده؟ چرا زبون به حسن نمی‌گرده؟ چرا زبون به...؟ ها؟ این یه مرضه‌ها! این یه مرضیه اصلا! در ما، که جنبۀ یأس در ما، در بعضی از ما جنبۀ یأس غلبه کرده. اینو باید از بین ببریم. می‌شه از بین برد. انسان می‌تونه تغییر بده، و اون حالت رحمت خدا رو، اون حالت رو پیش بیاره. همیشه انسان... عرض کردم که اصلا در روایات هم داریم که با افرادی دوست و رفیق بشید که امید شما را هی تقویت کنند. زبانشون همیشه به خیر بگرده. همیشه زبانشون به خیر بگرده. همیشه شما امید در حرکاتشون، در صحبتشون، در رفتارشون مشاهده کنید. این افراد برای سیر انسان خیلی مفید هستند. به عکس، اون افرادی که حالت نفی در صحبت‌هاشون هست، هی می‌زنن تو سر آدم، می‌زنن تو نفس آدم، می‌زنن توی اون توقع آدم، اون انتظار آدم، اون حرکت آدم، هی حالت تشکیک ایجاد می‌کنن، تردید ایجاد می‌کنن.