خروج از ظلمات به‌سوی نور به‌واسطۀ تبعیت از اولیای الهی

آن نمازی را که رسول خدا می‌فرماید أرحنا یا بلال! بلال! بیا ما را راحت کن از دنیا! از این ... کی دارد این حرف را می‌زند؟ رسول خدا! مگر رسول خدا خدای نکرده در این دنیا گناه کرده که می‌گوید بیا ما را راحت کن؟ رسول خدا که می‌گوید بیا ما را راحت کن و از این کثرات بیرون بیار، رسول خدا دارد می‌گوید. رسول خدا که بین صبح تا ظهر غیبت نکرده، تهمت نزده، و کذب را به عنوان مصلحت جا نزده، هان؟! و نفاق را به عنوان مصلحت حلال نشمرده! و تهمت را به عنوان ایجاد بستر و مقدمه برای مطلوب، حلال ندانسته. این رسول خدایی که جز صدق در تمام مدّت عمرش حتی یک کلمه خلاف، مردم نشنیدند، و رفتارش تمام حتی یک موردِ انحراف هم دیده نشده ازش، و تاریخ گواهی می‌دهد، این رسول اللَه در موقع ظهر می‌گوید: أرحنى یا بلال! ای بلال بیا ما را راحت کن.

یعنی این نمازی که می‌خواهد بخواند، نمازی است که پس از آشفتگی تعلق به کثرات برای پیغمبر پیدا شده. کثرت پیغمبر چیه؟ دروغ گفتن؟ تهمت زدن؟ تقلب کردن؟ نفاق کردن؟ خیانت کردن؟ سر مردم را کلاه گذاشتن؟ هر چیزی را توجیه کردن؟ از دیوار مردم بالا رفتن؟ زنا کردن؟ این است که ما داریم انجام می‌دهیم؟ پیغمبر که اهل این حرفها نبود! پیغمبر که اهل گناه نبود! ما بلند می‌شویم صبح تا شب دروغ می‌گوییم، اسمش را هم می‌گذاریم زرنگی، رندی! دروغ‌ها! اسم دروغ عوض شد: رندی! صبح تا شب تهمت می‌زنیم، اسمش را می‌گذاریم مصلحت اندیشی. آن عبارت را برای این عبارت به کار می‌بریم. جای عبارات را عوض می‌کنیم. دزدی می‌کنیم، اسمش را می‌گذاریم چی؟ ضرورت! و امثال ذلک. هرچه بخواهد باشد. کار ما همین است. خب ما باید اگر بخواهیم به خدا توجه کنیم از این گناهان و از این مسائل و خلاف‌ها، می‌گوییم خدایا نماز می‌خوانیم، این نماز بلکه بیاید یک آب رحمتی باشد که بر این گناهان ما ریخته می‌شود و امثال ذلک و این‌ها.