تاثیر زمان در ملکوت عبادت

انسان بیاید دروغ بگوید چه بعد از نماز، چه در غیر از این اوقات. غلط است. ولیکن انسان می‌تواند به خودش نگاه کند. می‌تواند. نگاه کند ببیند در ارتکاب یک خطا و عمل ناروا، در چه حالاتی آمادگیش بیشتر است؟ یک امتحانی بکنید. بد نیست‌ها! یک امتحانی بکنیم خودمان را. خوب است، بالاخره آدم کم‌کم معیارها به دستش می‌آید. فوت و فن مسئله دستش می‌آید. کلید و مفتاح برای حرکت، برای انسان حاصل می‌شود. همینطوری که نمی‌شود آدم در کتاب بخواند یا پای منبر بنشیند گوش بدهد. عملا باید انسان این احساس را داشته باشد. عملًا. دیدید در مجلس توسل، مجلس سیدالشّهداء، مجلس ائمه، حال رقّت برای انسان بیشتر است.

وعند ذکر الصّالحین، تنزل الرّحمة. وقتی که یاد صالحین بشود، رحمت خدا با آن ذکر می‌آید. و کدام صالح، از معصومین صالح‌تر؟ ببینید! اسم امام سجاد می‌آید. یک جوری می‌شویم. یک قسمی می‌شویم. این مال چیه؟ خب سجّاد سین است دیگر! سین و جیم و الف و دال. این می‌شود سجاد. چرا وقتی اسم امام سجاد می‌آید، یک تکان می‌خوریم؟ این تکان مال چیه؟ تنزل الرّحمة. همین که اسم امام سجاد آمد، همراه با این اسم، ولایت مختفیه در وراء این اسم، نزول پیدا می‌کند. پشت این اسم، ولایت خوابیده. حقیقت معنوی و قدسی مطهره آن حضرت پشت این اسم خوابیده. تا می‌گوییم امام باقر، رعشه به بدنمان می‌افتد. این مال چیه؟ پشت این قضیه، تنزل الرّحمة. رحمتِ ولائی عامّ الوجود إمام باقر علیه السلام می‌آید، و همراه با این [ما را] می‌گیرد. آنوقت ببینید ما زبانمان چیه اصلا؟ آیا می‌توانیم دیگر اصلا زبانمان را به اسم این‌ها بگردانیم؟ آدم خجالت می‌کشد از خودش‌ها واقعا. واقعا خجالت می‌کشد، که چه حقایق قدسیه‌ای در پشت این اسماء قرار دارد و ما همینطوری می‌گوییم امام سجاد، امام باقر، امام رضا ... انگار داریم عمه و خاله و دایی‌مان را صدا می‌کنیم. چغندر فروش را ... امام رضا، آن آن، امام جواد، انگار نه انگار که ارزشی ... آنوقت اسامی‌ای که صدمَن یک غاز هم ارزش ندارد، اگر با هزارتا لقب و فلان و چی چی و چی چی ... اینی که وقتی که این اسم بر زبان جاری می‌شود یا خطیب می‌گوید امام هادی علیه السلام، یک دفعه می‌بینیم رفتیم! محو شدیم! دیگر قدرت نداریم! چون امام‌ هادی آمد این وسط. پای امام هادی الآن آمده در این مجلس و با این اسم آن حقیقت نزول پیدا می‌کند. این می‌شود چی؟ تنزل الرّحمة. و همینطور اولیاء الهی و عرفاء باللَه، همراه با آن حقیقت خودشان، به مقدار سعه وجودی خودشان، تنزل الرّحمة. این رحمت می‌آید و فضا را می‌گیرد.