مرتب سازی:
تاثیر زمان در ملکوت عبادت
16لذا در ماه رمضان، همیشه سعی کنیم که سبک باشیم. وقتی که افطار میکنیم، بعد از افطار احساس سنگینی نکنیم، احساس سبکی بکنیم.
این احساس سبکی بعد از افطار، تا صبح اثر دارد. یعنی در طول شب، اثر دارد. لذا پیغمبر میفرماید: نومکم فیه عبادة، أنفاسکم فیه تسبیح.1 شما نفس میکشید، اما نفستان در اینجا تسبیح است. خب این اعتبار نیست، خدا اینجور ننوشته؛ حساب و کتاب است. یعنی در یک شرایطی قرار میگیرید که خود بودنِ در ماه رمضان دارد برایتان هی نوشته میشود. چرا؟ تغییر کردید! تغییر کردید! حالتان عوض شده، حالا مگر حتما انسان هر وقت حالش عوض میشود باید یک ذکر هم همراهش بگوید؟ یا حتما باید نماز بخواند؟ یا حتما باید قرآن بخواند؟ نه! لازم نیست! لازم نیست که بیست و چهار ساعت انسان عین نوار فرض بکنید که قرآن بخواند. قرآن ماه رمضان هم یک جزء، دو جزء، بالاخره باید با نشاط باشد. عبادتی که انسان میکند، این عبادت باید با نشاط باشد. وقتی که انسان نشاط ندارد، عبادت تاثیرش کم است. تاثیر عبادت برای انجام آن عبادت نیست، برای توجه قلب است که در هنگام عبادت برای انسان حاصل میشود و با حالت خستگی که این مسئله پیدا نمیشود. با شکم سیر پیدا نمیشود. و همینطور از اون طرف، نباید کاری کرد و نباید انسان در غذای خودش اونقدر امساک کند که ضعف بر او غلبه کند، از اینطرف بیفتد. از اینطرف. یعنی ضعف باعث بشود که این نتواند کاری بکند. نتواند توجهی بکند. نتواند قدمی بردارد. این هم غلط است. هر دو غلط است.
در هنگام سحر باید انسان غذای سبک و مقوی بخورد که بتواند او را در طول روز بکشد. در هنگام افطار، غذای سبکی که بتواند حتی سبکتر از غذای سحر آن آمادگی را برای او نگه دارد. توصیه به دعوت إخوان و برادران ایمانی به افطار شده. چقدر برای افطار ثواب نوشتند؟ افطار دادن یک سنت است. و این سنت را همه بزرگان انجام میدادند. لازم هم نیست حتما فرض بکنید که سفره هفت هشت قلم کذا و اینها باشد. آدم میآید در منزل، فرض بکنید که یک رفیقش را در راه میبیند:
- ٤. الأمالى (للصدوق)، ص ٩٣: ... أنفاسكم فيه تسبيح و نومكم فيه عبادة ...