کیفیت غنیمت‌شمردن ماه مبارک رمضان

بعضی‌ها فرض کنید که مثل مرحوم قاضی، خب آن دهه آخر ماه رمضان را می‌رفتند و کسی از آن‌ها خبر نداشت. و بعضی‌ها هم نه، خب آن‌هایی که ما دیدیم، آن‌ها ماه رمضانشان اینطور نبود که بروند، ولکن به احیاء می‌گذراندند، به بیداری می‌گذراندند. بیداری شبهای ماه رمضان. به جمع شدن در کنار هم، چند نفر، چند نفر، در صورتی که خب ظروف و قضایا و حوادث اجازه بدهد، مشکلی نباشد، مطلبی نباشد، اینها می‌آمدند و جمع می‌شدند و تعدادشان هم به پنج شش نفر بیشتر تجاوز نمی‌کرد و نباید هم بکند، چون دیگر بیش از آن مقدار باز ذهن .....! خلاصه ذهن ما خیلی چموش است دیگر. خیلی چموش است. هی باید محدودش کرد و افسار بهش زد. یک خورده تا بیشتر بشود، ذهن می‌رود رو کثرت. کثرت را می‌آورد وسط. تعلق به کثرات را آنجا می‌آورد داخل می‌کند.

چقدر خوب است افراد در این ماه مبارک، پنج شش نفر فلان، حالا هر شب یه جایی، البته عرض کردم در صورتی که مانعی نباشد. ولی اگر خدای نکرده مانعی باشد، مسئله‌ای باشد، یا مثلا بچه‌های انسان در یک موقعیتی قرار داشته باشند، واقعا نگران باشند و چیز باشند، نه آن‌جا صحیح نیست. و حتی می‌توانیم بگوییم جایز هم نیست. ولی اگر خب افرادی می‌توانند، چه اشکال دارد مثلا یک دو سه‌ ساعتی، در یک جا باشند. مثلا هر شب در یک منزل و نماز شب می‌خواهند بخوانند در آن‌جا بخوانند، دعا می‌خوانند در آن‌جا بخوانند. به شوخی و فلان و این چیزها نگذرانند، فایده‌ای ندارد. یعنی در این قضیه فایده‌ای ندارد. اصلا انگار بعضی‌ها تا شوخی نکنند و هی نخندند و این‌ها، انگار خالی‌اند! پر نمی‌شوند! یا دعایی خوانده بشود، یا فرض کنید که شعر بخوانید. شعر! شعر حافظ، به به به! از غزل‌های حافظ، فرض کنید که از اشعار مولانا. از ادعیه ائمه علیهم السلام، اگر کسی می‌تواند چند دقیقه صحبت کند، یک روایتی را معنا کند، یک کلامی از بزرگان مطرح کند، یک استفاده‌ای، این حالا فرض کنید که قبل از اذان برگردند افراد به منزل خودشان، سحری را بخورند، یا این که دلشان می‌خواهد ... دیگر بسته به خودشان.