کیفیت غنیمت‌شمردن ماه مبارک رمضان

وقتی نماز شب انسان می‌خواند، باید احساس بکند آن ربط را. آن آنوقت می‌ماند. او می‌ماند. نه این خواندن. این خواندن نمی‌ماند. شما یک رباط یازده رکعت بهش یاد بدهید، کوکش بکنید، سوئیچش هم بزنید، آن شروع می‌کند خواندن و بعد هم السلام علیکم را می‌گوید می‌رود. رباط! رباط رباط! آنی که می‌ماند، آن جان عبادت است برای انسان که عوض می‌کند. شما الآن نگاه کنید در مسجد الحرام، نماز تراویح می‌خوانند. اما می‌ماند برای آن‌ها؟ نه! لا یزیدهم من اللَه إلّا بُعداً. چون تعظیم ولی، در آن‌ها نیست. و به دنبالش هم نیستند و اگر هم بخواهند باشند، فرار می‌کنند. فقط حفظ ظاهر است، حفظ ظاهر هم نتیجه‌اش همان ظاهر است. بله! برای ورزش خوب است. انسان فرض بکنید که بیست رکعت اینجا بخواند و ده رکعت هم آنجا بخواند و هی سرش را چیز بکند و بایستد و اینا، ورزش، ورزشِ خوبیست! فقط ورزش! چقدر به خدا نزدیک می‌شوند؟ یک میل نزدیک نمی‌شوند! یک میل! همان سر سوزن! نزدیک نمی‌شوند. باد و بودش خوب است. بلندگوها خوب است. در همه دنیا پخش کردن و به طور مباشر و پخش همزمان خوب است. جمعیت و این ابّهت ظاهری و چشم‌گیر خوب است. ببینید! همه خوب است خوب است! اینا ظاهر! اینا! باطن؟ هیچ! صفر! یک صفر انقدری! یک خط هم اینورش، یک خط هم آنورش. هیچ! خلاص! این! اما پیغمبر می‌گوید چی؟ به جای این ابّهت، به جای این انحراف، به جای این بدعت، به جای این عمل حرام، برو گوشه مسجد مدینه و گوشه مسجد الحرام و نه با کسی حرف بزن و نه شوخی و هِرهِر و کرکر و اینها، بایست نماز تراویح و نماز شب و مستحبات و واجبت را تنها واسه خودت بخوان. چیه انقدر؟ هان! آن! پیغمبر به دنبال ربط بین بنده و خدا آمده، ما برای ایجاد ابّهت ظاهری و چشم‌گیری اجتماعی آمدیم.