حقیقت معنای مودّت نسبت به أهل بیت علیهم السلام

این روشی كه بزرگان داشتند این عبارت است از همان راهی را كه آنها قرار دادند راهی را كه به سوی خدا قرار دادند. این اجر آنها است همین دربارة رسول خدا ما می‌بینیم كه مطلب تفاوت می‌كند. رسول خدا می‌فرماید قل لا اسئلكم عليه اجراً خدا به پیغمبر می‌فرماید. باز این جا خطاب، خطاب پروردگار است و به همان كیفیت كه خطاب دارد به نوح و خطاب دارد به موسی و خطاب دارد به شعیب به همان كیفیت خطاب دارد به پیغمبر كه بگو اجر رسالت من مودّت ذی القربای من است، ذی القربی مشخّص هستند، عبارت هستند از اهل بیت ‌آن حضرت كه اوّل آنها امیرالمؤمنین و دختر او فاطمة زهرا و یازده فرزند آن دو كه آخرشان حضرت بقیی‌اللَه ارواحنا فداه این امام دوازده و حجّت چهارده این مجموعة ناموس عالم وجود را تشكیل می‌دهند (قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَىٰ) مودّت با قربای من، ذوی‌القربی من آن ثمرة رسالت است. ثمرة رسالت مودّت با آنها است خب مگر مودّت با آنها چیست كه ثمرة رسالت است؟ چیست آخر چطور راجع به انبیاء گذشته اجر رسالت باز شدن راه خود شخص است به سوی پروردگار امّا در این جا محبّت و مودّت با اهل بیت است یعنی انسان اهل بیت را دوست داشته باشد. همین ما آنها را دوست داریم مثل اینكه عمّه و خاله‌مان را دوست داریم آنها را هم دوست داریم. این معنا هست؟ 

خب این كه به نظر مسئله مسئلة صحیحی نمی‌نماید! محبّت به اهل بیت و مودّت به اهل بیت به معنای پدرخواندگی و پسرخواندگی و قوم و خویشی كه معنا ندارد رسول خدا بیاید و در جریان عیدغدیر در آن گرمای كم سابقه افراد را جمع كند این رسول خدایی كه خرد مطلق است و عقل محض است و ممحّض است بلكه عقل منفصل است و عقل العقول است و اِنَّه لقولٌ فصلٌ و ما هو بالهزل است این رسول خدا بیاید افراد را جمع كند و به آنها بگوید كه به اهل بیت من محبّت كنید؟ یعنی این یعنی واقعاً این اهل تسنّن كه نمی‌توانند سند و استناد روز غدیر و جریان و پدیدة آن روز را انكار كنند واقعاً این در قبال این سؤال و پرسش چه پاسخی دارند بدهند؟ حالا ما كه رافضی هستیم اگر یك یهودی از آنها سوال كند كه آخر این عقل است پیغمبر شما دارد؟ یك مسیحی سؤال كند كه بردارد هشتاد هزار نفر را در آن حرّ گرما دو روز نگه دارد كه رفته‌ها برگردند و نرسیده‌ها برسند، بعد بلند شود خطبه بخواند یك خطبة عجیب و غریب كه از اقرب خطبای رسول خدا است این خطبه را بخواند بعد بگوید كه الست اولی بكم من انفسكم قالوا بلی قال فمن كنت مولا فهذا علی مولاه اللَهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله، آن وقت رسول خدا بیاید در این موقعیت امیرالمؤمنین را دستش را بال ببرد جلوی همگان و آقایان هم بفرمایند كه محبّت این علی و اولاد علی را داشته باشید پیغمبر آن وقت دیوانه نیست. دیوانه نیست واقعاً دوست داشته باشید؟!