رحمت عام و رحمت خاصّ پروردگار متعال

اگر قرار است بر این که شریعتی نازل بشود باید به نحوی باشد که این مسئله تساوی برای همه مشهود باشد تا به واسطه این مسئله حقّانیت حق، خود را بنمایاند، خودش خودش را به افراد نشان بدهد که من حقّم و وقتی که حق هستم باید به یک نحو و به یک نسق باشد، نباید شخص نسبت به حق بودن دچار شک و دچار تردید بشود.

خب این مسئله مطلبی بود که در ادامه مطالب شب قبل عرض شد که چگونه آن رحمت الهی، چگونه آن رحمت الهی نسبت به همه افراد یکسان است و آن یکسان بودن رحمت نسبت به همه افراد است که موجب استثنا برای رحمت خاصه نسبت به بعضی می‌شود یعنی وقتی که آن رحمت عام اول می‌آید آن رحمت عام می‌آید و همه را دعوت می‌کند، نه این که بیاید اول آن رحمت خاصه بیاید بعضی را جدا کند و با بعضی پیوند خویشاوندی ببندد و با بعضی رابطه برقرار کند و بعد از آن سراغ رحمت عامه برود و برای افراد همه یک نعمت‌هایی در این دنیا در نظر بگیرد و بر اساس آن‌ها خداوند همه را چند صباحی در این دنیا عمر بدهد نه، آن رحمت عامه هست که نسبت به همه افراد است و این نسبت به همه افراد این بر یک نسق است بر یک نسق روزی می‌رسد بر یک نسق مطالبی که باید به همه برسد می‌رسد، اینها همه به خاطر آن رحمت عامه است.

وقتی رسول خدا می‌آید و صحبت می‌کند، صحبت رسول خدا رحمت عامه است در پایین منبر پیغمبر همه افراد نشسته‌اند و حضرت در کلام و در سخن متوجّه یک شخص خاصی نیست که من این مطلب را با تو می‌گویم یا این مسئله را با تو می‌گویم به همه افراد یک مطلب می‌فرماید این می‌شود رحمت رحمت عامّه، وقتی که جنگی می‌شود همه را به جنگ دعوت می‌کند این می‌شود رحمت رحمت عامه، قرآن وقتی که نازل می‌شود این نزول قرآن را به همه بیان می‌کند و به همه قرائت می‌کند این می‌شود رحمت رحمت عامه، هم معاویه می‌شنود و هم عمر و ابابکر می‌شنوند و هم عمار و سلمان و امیرالمؤمنین می‌شنوند، همه می‌شنوند و بعد اینها نمی‌روند باز یواشکی پیش پیغمبر منزل پیغمبر یا رسول اللَه این آیه که آمد تبصره نداشت؟ این تبصره را برای ما بگو، حالا خجالت کشیدی جلوی مردم بگویی، ولی بیا یواشکی به ما بگو، گاهی اوقات در همین مجالس عنوان که می‌شود گفتم خدمت رفقا امیرالمؤمنین هم در نهج البلاغه دارد می‌فرماید هر چه که من به شما می‌گویم قبلًا رسول خدا به شما گفته بود، ما چیزی را پنهان نکردیم الّا این که یکی عمل می‌کند، یکی نمی‌کند، ما گاهی اوقات در این مجالس عنوان دو ساعت صحبت می‌کنیم که وقتی می‌آییم پایین یک‌دفعه یکی می‌آید می‌گوید آقا ما را نصیحت کنید، می‌گویم پس بنده این دو ساعت این بالا چکار می‌کردم؟ داشتم برای در و دیوار حرف می‌زدم؟! نصیحت کنید ندارد، بیا دو ساعت که زیاد است پنج دقیقه آن را بگیری برای‌ آخر عمرت بس است بنده خدا، من چکار می‌کردم این بالا، اینها همه می‌شود رحمت عامه، صحبت کردن بالای منبر و حقایق را بیان کردن می‌شود رحمت عامه، رفقا و دوستانی که به شهرها می‌روند آنهایی که تبلیغ می‌کنند آنهایی که برای مردم مطالب را بیان می‌کنند اینها همه رحمت رحمت عامه است، همه اینها رحمت عامه است و مشمول رحمان و نزول صفت رحمانیت است رحمانیت فقط نان و آب و چغندر و کدو نیست رحمانیت هم ارزاق ظاهری است و هم رزق معنوی به طور عام است همه اینها مصادیق رحمانیت است لذا روز قیامت ابوبکر نمی‌تواند بگوید که رسول خدا به من نگفت.