جود و کرم خداوند سبب جرأت بندگان گنهکار بر تقاضاکردن از او

بابا تو که می‌توانی دنیای خودت را این جور بگذرانی چرا به دست خودت تبدیل به جهنم می‌کنی؟ چرا؟ چرا تبدیل به جهنم؟ چرا تبدیل به مرض و دعوا و نمی‌دانم شقاق و نفاق و امثال ذلک باشد؟ یک حمل به صحت بکن برو پی کارت، برو بخواب، دیگر نه سردرد می‌گیری نه قرص اعصاب لازم داری، آن وقت نگاه می‌کنیم می‌بینیم مرحوم آقا رضوان اللَه این جوری می‌آمدند و راه حیات طیبه، حیات طیبه، راه حیات طیبه را این جور نشان می‌دادند در عین حال که اگر یک شخص دیگری بود می‌گفت: این آقا (دکتر) ازش بعید است! اینگونه نیت فقط از موحدین سر می‌زند ولی ایشان به خودش برداشته قضیه را و بهش نمی‌آید که ....

حالا شاید هم به حسب ظاهر عرفی این شق اول نزدیکتر بود، ولی می‌گویند آقا نزدیکی بی نزدیکی، نزدیکی را بگذار کنار، بیا آن هدف خود و وجهة خود را به آن سمت و به آن سو متمرکز کن، علاوه بر این که موجب می‌شود انسان در این دنیا از آن حیات طیبه برخورد بشود، مسئله مهمتر آن تغییر و تحولی است که این جا دارد پیدا می‌شود، از این نکته ما غفلت کردیم آن مطلب اول به جای خودش محفوظ که انسان در ارتباط با حمل به صحت در مورد موارد مختلفی الوجوه انسان باید آن وجه احسن را و آن وجه حمل به صحت را باید اختیار کند، آن به جای خود، خب زندگی او بهتر می‌شود، دردسر او کمتر می‌شود، حرف و نقل پشت سر او کمتر می‌شود، سوءظن نسبت به او کمتر می‌شود و ارتباطش با افراد بهتر و بیشتر می‌شود، اینها به جای خودش محفوظ ولی مسئله مهمتری که ما از او غفلت می‌کنیم و نسبت به او توجه نمی‌کنیم فایده‌ای است که خودمان می‌بریم، کاری به حیات و زندگی و اینها نداریم، حالا گیرم بر این که فرض کنید که یک هفته بیشتر ما زنده نیستیم، می‌گوییم یک هفته زندگی را می‌خواهیم چکار؟!، حالا حیات ما به درد سر بگذرد یا به خوشی! ولی متوجه آن طرفِ بعد از یک هفته هستیم، آن را چه می‌کنیم؟