تبیین مسیر حق توسط اولیاء الهی به‌عنوان بزرگ‌ترین لطف خداوند در آخرالزمان

انسان تقّلبی یعنی: همان رباتی که مجسّمه‌ای که او را درست کردند و ادا در می‌آورد، عمل او باطن ندارد، عمل او نیت ندارد، عمل او اراده ندارد عمل او یک فعل خارجی است که آن فعل خارجی، با فعل خارجی فرد واقعی نمازگذار به اندازه سر سوزنی تفاوت ندارد، حتّی بهتر هم هست، هیچ تفاوتی ندارد. شما نگاه بکنید می‌گویید نمازگذار است و نمره نماز هم بیست است و جایش در صدر بهشت است. آن ولی خدا یک نگاه بکند می‌گوید نمره صفر است نه بهشت است، نه جهنّم این که مجسّمه است این مجسّمه است برای ما مشخص نیست برای او مشخص است، برای ما روشن نیست، برای او روشن است. این تفاوت بین حی و میت و این تفاوت بین مجسّمه و انسان و این تفاوت بین مرید و شی‌ء بدون اراده، این تفاوت در چه مسئله حاصل می‌شود؟! در مسئله نفس! در مسئله نفس، تفاوت در نفس است، او نفس ندارد، این نفس دارد، آن بدون اراده انجام می‌دهد، این با اراده، این باید کوکش کنند سه رکعت می‌خواند. کوکش را اضافه کنند چهار رکعت می‌کند، کوکش را کم کنند دو رکعت می‌خواند. این کوکی نیست این با اراده، دو رکعت می‌خواند، با اراده سه رکعت می‌خواند، کم زیاد کیفیت، تغییر، تمام اینها از روی اراده، و از روی فهم، و از روی ادراک است، به مقتضای مراتب ادراک و اراده. درست شد؟

پس خود آن عمل خارجی با این عمل خارجی چه فرقی می‌کند؟! هیچی هیچ فرق نمی‌کند، هیچ فرق نمی‌کند، هیچ نمره‌ای شما به آن عمل خارجی و این عمل خارجی نمی‌توانید بدهید، تمام نمره‌ای که داده می‌شود، تمام نمره نه حتّی یک صدم، اگر ما یک نمره را صد حساب کنیم یک امتیاز را صد حساب کنیم‌ نمره‌ای که داده می‌شود صد در صد آن نمره به آن فردی تعلّق می‌گیرد که با اراده این را انجام داده، و با نیت انجام داده، حتّی یک درصد نمره به آن مجسّمه و به آن ربات تعلّق نمی‌گیرد. چرا؟