شراکت در أعمال خیر و شر دیگران به‌واسطۀ رضایت از آن عمل

آنهایی که در کربلا آن عمل را انجام دادند خود آن عمل آنها در روز عاشورا گناه نبوده، خود آن عمل، گناه نیت آنها بود که با آن نیت آمدند در مقابل حقّ قرار گرفتند و با امام زمان خودشان به مقابله برخواستند، آن نیت می‌شود گناه، آن نیت بعد از عاشورا هم هست!! اگر همان عمل گناه بود، پس بنابراین کسانی که بعد از عاشورا بیایند، گرچه مخالفت امام حسین علیه‌السّلام باشند، گرچه مخالف راه باشند، گرچه مخالف پیغمبر باشند، همین قدر که در عاشورا نبودند برئ هستند و هیچ اشکالی بر ایشان نیست. این مسئله در حالتی که امام علیه‌السّلام می‌فرماید: خدایا همه را لعنت کن! تمام کسانی که بودند و خواهند آمد و بر این مسیر هستند، همه آنها مورد لعن و مورد دورباش هستند.

پس به این نکته کاملًا دیگر رسیدیم که خود عمل در یک واقعه خود آن ملاک برای گناه و ملاک برای ثواب نیست، یک عملی است که در خارج انجام می‌شود گناه چیست؟ گناه آن حالتی است که انسان به واسطه این عمل می‌خواهد آن حالت خودش را در خارج جامه عمل بپوشاند، حالا آن حالت یا در خارج جامه عمل می‌پوشد، مثل اینکه فرض کنید که شخص موفّق می‌شود یک عمل ثوابی انجام بدهد، یا اینکه شخص می‌آید و یک عمل خلافی را انجام می‌دهد، خوب این عمل در خارج جامه عمل پوشید، این حالت خوب در بعضی از اوقات انسان آن حالتی را که دارد در خارج نمی‌تواند جامه عمل بپوشد اگر جامه عمل می‌پوشید که اوضاع اصلًا همه چیز به هوا می‌رفت!

یادتان می‌آید چندی پیش گفتم در یکی از مجالس عنوان بود که بعد از جنگ جهانی دوّم در سوئیس، همین سوئیسی که کشور مهد دموکراسی و آزادی و فرهنگ و فلان است و مردم نسبت به رعایت قوانین در همه ممالک و در همه ملل ضرب المثل هستند، دیگر از سابق هم معروف بود، همین‌ها این عملی را که انجام می‌دهند بر اساس وجدانشان است، یا بر اساس قانون است؟! بر اساس قانون عادت کرده که این کار را انجام بدهد، و می‌داند که قانون پشتش است و او را تحت پیگرد قرار میدهد، همین قانون تحت پیگرد قرار می‌دهد بعد از این آمدند گفتند که آقا ما می‌خواهیم قانون را برداریم، قانون ما اصلًا برخلاف آزادی است، همه مردم آزادند همه خودشان عقل و شعور دارند دیگر آمدند جلوی پارلمان آمدند در ژنو تظاهرات کردند آنها هم گفتند خیلی خوب، ما قانون را بر میداریم، هر کس‌ خودش عمل کند هر کس سر چراغ قرمز بایستد، هر کس نسبت به همسایه وقتی که موردی پیش می‌آید تعدّی نکند، هر کس حقوق اجتماعی خودش را انجام بدهد، در آن زمان، در آن چند ساعتی که، این قضیه انجام شد، مملکت رفت هوا! کار به جایی رسید ارتش آمد، یعنی از دست پلیس و فلان و این حرفها کار بر نمی‌آمد، ارتش آمد با نیروی زرهی خودش در خیابانها تا توانست مهار کند و خدا می‌داند که چه اّتفاق افتاد دیگر، شما بهتر از من می‌دانید. حالا این فردی که در نیتّش هست، همین قدر که فشار قانون از روی او برداشته بشود تا به هر کاری دست بزند این فرد، آیا با فشار قانون، خدا به او ثواب می‌دهد که این کار را انجام می‌دهد؟! نخیر ثواب کجا بود، بلکه این فرد در حال انجام گناه است، با این نیت کسی که این نیت را دارد به هر آن و هر ساعتش در حال انجام گناه است، درست مثل کسی که موقعیت برای او فراهم شده و می‌تواند آن نیت خودش را جامه عمل بپوشد، هیچ تفاوتی نمی‌کند اگر یک زمانی دراین دنیا حکومت بشود، بر اساس نیات قضاوت و دادگستری کاری به کار ظاهر مردم نداشته باشند.