كیفیت ظهور و بروز گناهان در عوالم مثال

من یکدفعه داشتم یک نمازی را نگاه می‌کردم نماز ظهر بود، یک بنده خدایی داشت نماز می‌خواند، موقع ذکر، سَبَحَانَ بلند می‌گفت بابا موقع نماز ظهر، ذکر سَبَحَانَ را باید یواش گفت. حالا به خاطر دوربین تو صدات را می‌بری که طاق بیاید پایین، این فایده ندارد. اذکار سجده واذکار رکوع در نمازهای اخفاتیه باید آهسته گفته شد. و اذکار سجده و رکوع در نمازهای جهریه بایست به حدّ بلند گفته شود. لذا اگر این دفعه خواستن عکست را بیاندازند سبحان را بلند نگو یواش بگو، یعنی همان طوری که یک خورده خدا را بکش وسط همه اش این طور نباشد.

در این سفری که در این سفری که خدا قسمت کرد چندی پیش ما مشرّف شده بودیم، حضرت زینب سلام اللَه علیها یک شب جمعه‌ای بود در صحن، نشسته بودیم بعد از نماز مغرب و عشا دیدیم خبرهایی است و دم و دستگاهی است و صحبتهایی یک خورده گذشت، دیدیم مثل اینکه برنامه دعای کمیلی است و می‌خواهند دعای کمیل بخوانند، دعای کمیل و دم دستگاههای آوردند و دوربین آوردند و اینها گذاشته بودند، هی صدا می‌زدند آی مردم ما می‌خواهیم فیلم شما را برداریم و از تلویزیون پخش کنیم، بیایید بنشینید یکی از آن طرف می‌رفت یکی از این طرف می‌آمد، هیچی یک ربع گذشت و خبری نشد و دوباره صدا زد که بیاید به فیض دعای کمیل برسید، در ضمن فیلم از تلویزیون پخش می‌شود خیلی مثل اینکه مردم چیز نبودند، یعنی نمی‌دانم با اینکه مردم از فیلم بدشان نمی‌آید، نمی‌دانم چرا نرفتند. یکدفعه ما دیدیم جمعیت دارد می‌آید چه شده! همه این کاروانها و آخوندها، مردم دارند می‌آیند نگو رفتند همه را صدا زدند که بیایید اوضاع خراب است، بیایید جمعیت راه بیاندازیم خلق اللَه آمدند و الحمدلله خوب شد افراد آماده شد، خوب حالا نشستند این ور قبله نشستند، حالا خوب موقع دعای‌ کمیل باید رو به قبله بنشینی، آن آقایی که دعای کمیل را می‌خواند که (اللَهمَ انّی اسألُک بِرَحمَتِک‌¹ می‌گفت البتّه با همان صدا باید به سمت قبله نشست ولکن چون دوربین به این طرف است، ما چاره نداریم گفتم به عجب دعای کمیلی! این دعای کمیل از دهانش خارج نشده ملائکه می‌قاپند و به عرش‌اعلی می‌برند که البتّه چون دوربین آن جا به آن سمت است لذا عیب ندارد به سمت غیر قبله هم بنشینیم. خب خیلی خوب، آن دعایی که صدا می‌زنند خلق اللَه را در تلویزیون باید هم به پشت قبله البتّه پشت به قبله نبود منحرف بوده این طرف بوده این طرف نشسته بود. این به اصطلاح یک بساطی است وقتی انسان می‌خواهد که چیزی را بخواند یک خورده خدا را هم باید بکشد این وسط فقط همه اش دم و دستک و نمی‌دانم اسباب بازیها و این دوربین و ضبط و فلان و این حرفها که نباید باشد. آخر باباجان آن در مقام حضرت زینب سلام‌اللَه‌علیها در آن صحن مطهّر درآن موقعیت خاص، آخر آن چه وضعی است که آدم بلند شود بیاید این طور و به این کیفیت باشد. درست شد علی کل حال اینها بایستی که رعایت بشود و به او توجّه بشود تا اینکه نصیبی برده شود.