حقیقت فطرت

این قدر که من می‌گویم ما به رفیق نیاز داریم ما به این مجالس نیاز داریم برای چه است؟ وقتی که انسان از این دائره خارج شد کم‌کم مسائل دیگر ... اینها چیزهایی نیست که انسان را رها کند می‌آید، بخواهی نخواهی می‌آید و کم‌کم انسان را جذب می‌کند و به هر مقداری که جذب شد از این طرف کم می‌کند.

محرم دل نیست جای صحبت اغیار دیو چو بیرون رود فرشته درآید نمی‌شود هر دو در این جا باشند، نمی‌شود هر دو در اینجا بخواهند در این جا منزل گزینند، یا جای این است یا جای او، این همه بزرگان می‌فرمودند: رفقا باید با هم باشند، رفیق نباید این طرف و آن طرف برود، رفیق نباید در هر مجلسی بنشیند، الان بروید در این مجالس ببینید چه حرفهایی می‌زنند؟ البته نیاز به رفتن ندارد، نه، خوب نیست، خوب است بعضی از اوقات انسان امتحان کند ببیند که مطالبی که گفته می‌شود خیلی دور از واقع نیست، آدم بلند شود برود پیش مردم اصلا پیش اهل صلاح و نماز برود، حالا آنها که اهل غیر نماز هستند مسائل خودشان را دارند شاید از ما هم خیلی بهتر باشند، خیلی از خودمان راضی نباشیم شاید آنها خیلی از ما پاکتر و صافتر باشند.

حالا بالاخره آدم برود در این مجالس پیش این مردم پیش حرفهایشان پیش صحبتهایی که می‌شود ببیند راجع به چه صحبت می‌کنند؟ دو ساعت با هم حرف می‌زند راجع به چه مسائلی صحبت می‌کنند؟ ببیند بعد از دو ساعت خسته شد یا نشد؟ دلش گرفت یا نگرفت؟ می‌گویی دلت گرفته می‌خندند! ما که چیزی که نمی‌فهمیم! دلش گرفته! قبض پیدا شده! این چیزهایی است که شما درآورده‌اید و به اسلام و دین چسبانیده‌اید، چیزهای جدید آورده‌اید، این حرفها چه است؟ دل گرفتن یعنی چه؟ یا اینکه نه واقعیت دارد توی بیچاره بیهوشی نمی‌فهمی، آدم بیهوش چاقویش که می‌زنند و در شکمش می‌زنند انگار مثل سنگ افتاده نمی‌فهمد، خوب بله اگر ما هم برویم یک مدتی با همان حال و هوا بیهوش می‌شویم، نه قبض و بسط می‌فهمیم، نه روحانیت و نه ظلمت، هیچی سرمان نمی‌شود، این که بزرگان این قدر تأکید می‌کردند که انسان باید با رفیق باشد، باید با آن فردی باشد که" النَّظَرُ الَى عَالِمٍ یذَکرُک الجَنَّةَ عِبَادَةٌ" این است معنایش، معنای النظر الی عالم نگاه به عالم بودن با عالم صحبت و همنشینی با عالمی‌که بهشت را به یاد تو بیاندازد نه معاملات دنیا و تجارت را. داریم دیگر مگر نداریم علمای تاجر! به به تاجر! چه تاجری از این تاجر جر جرها بله تا بخواهید داریم، نگاه به این عالم یذکرک ... آدم صد سال هم به این نگاه کند فقط تنها چیزی که یادش نمی‌آید بهشت است، هزار تا چیز به یادش می‌آید غیر بهشت، بنده که این را عرض می‌کنم خودم مبتلا بوده‌ام، حالا بماند، عباده معنایش این است، این همان معنایی است که بزرگان می‌گویند انسان باید با رفیق بنشیند با کسی بنشیند با شخصی بنشیند با عالمی بنشیند که نشست با آن عالم ...