معرفت پروردگار متوقف بر تحقق سنخیت میان عبد و رب - ج17

گفت: کجا می‌خواهی بروی؟! کجا را می‌خواهی بگردی؟! از آن سیمرغ کسی نشان ندارد. گفت: نه! راه دارد، راه دارد. راهش چیست؟ مرحوم آقا می‌فرمودند: حافظ در این اشعار دارد راهش را می‌گوید.

راهش را دارد می‌گوید. می‌گوید مواظب باش! >علی و إن لله فی ایام دهرکم نفحات علی فتعرضوا لها و لا تعرضوا عنها<¹ این همین است. این شعر معنای این حدیث است.

خدا در ایام دهر نفحاتی دارد: ماه رجب برایتان گذاشته است، ماه شعبان و رمضان گذاشته است -که دیگر ماه رمضان هم تمام شد- ایام دیگر گذاشته است ماه ذی‌الحجه گذاشته، نیمه شعبان و ایام ولادت ائمه را گذاشته است؛ اینها همه‌اش این نفحاتی است که در ایام خاص خدا برای لطف بر بندگانش قرار‌داده. ولادت ائمه و مبعث و دهه محرم و ایام شهادت سیدالشهداء که بهترین توسل برای انسان است از همین ایام است. اینها همه ایامی است که خدا قرار داده دیگر، خدا قرار داده.

خداوند برای شما ایامی قرار داده است، نفحاتی در ایامی قرار داده است فتعرضوا لها خودتان را در معرض قرار دهید و غفلت نکنید و مواظب باشید که آن نسیم صبایی که می آید به شما بخورد، به خانه نروید و در را ببندید چون نسیم می‌آید و رد می‌شود آن‌وقت شما خودتان را در معرض نسیم قرار نداده‌اید. 

علی فتعرضوا لها و لا تعرضوا عنها خودتان را برکنار نکنید، با تخیلات خودتان، خودتان را کنار نزنید، با آلوده شدن به گناهان خودتان را از معرض بودن برکنار نکنید، با آغشته شدن به کار دنیا -یعنی کار لهو و لعب نه کار کسب و اینها، نه اینها خوب است- خودتان را جدا نکنید. فتعرضوا لها حافظ هم دارد همین را می‌گوید: