لزوم تدبّر در مطالب اولیاء الهی و تمسک به سیره آنها

خوب است آیات قرآن را انسان به صورت زیبا دربیاورد و در قاب‌های زیبا بگذارد، از دعاهایی که از ائمه آمده، جملاتی را انسان انتخاب کند، ترجمه هم داشته باشد که انسان بفهمد، خود دعا برکت دارد به جای خود، ولی انسان ترجمه را هم بفهمد و یک مقدار در خود برود، بهتر است؛ اینها که این مطالب را گفته‌اند، بار خود را بسته‌اند و نیازی ندارند که ما بنشینیم و دعای ابوحمزه امام سجاد را بخوانیم؛ امام سجاد بار خود را بسته و رفته به جایی که اصلًا من و امثال من نمی‌فهمیم، چه برسد که برود! هر کسی هم صحبت کند فقط در محدوده افکار خودش صحبت می‌کند من خودم شاهد بودم، خدمت مرحوم آقا بودیم، یکی از بزرگ‌ترین علما و فلاسفه و اهل عرفان ظاهری آمده بود و از همین دعای ابوحمزه ثمالی صحبت می‌کرد و اعتراض داشت و می‌گفت: مگر ما قائل به عصمت امام سجاد نیستیم ...، (الان هم ایشان حیات دارد) مگر امام سجاد گناه می‌کند؟ انسان خنده‌اش می‌گیرد چطور امام سجاد با چنین وضع و حالی این مطالب را می‌گوید، از این مطالب زیاد است در همین دعای ابوحمزه، به عنوان مثال؛ «أَدْعُوک یا سَیدِى بِلِسَانٍ قَدْ أَخْرَسَهُ ذَنْبُهُ رَبِّ أُنَاجِیک بِقَلْبٍ قَدْ أَوْبَقَهُ جُرْمُه».¹ مگر امام سجاد به کسی تهمت زده یا غیبت کسی را کرده است؟ (گناه زبان چیست؟ تهمت زدن و غیبت کردن و دشنام دادن و شهادت به دروغ گفتن، کذب و ...، اینها گناهان زبان است، تا به حال امام سجاد در محکمه، شهادت دروغ داده است؟ تا به حال از او چیزی خواسته‌اند، اشتباهی بگوید؟) امام سجادی که می‌فرماید: اگر آن شمشیری را که پدر مرا با آن به قتل رساندند، نزد من امانت بگذارند، من در موقع وقت، امانت را برمی‌گردانم. او که این حرف‌ها را می‌زند، می‌آید تهمت به کسی بزند؟

اینها برای ما است که به جایش تهمت را می‌زنیم، خودمان را به لباس دین درآوردیم ولی غیبت می‌کنیم، تهمت می‌زنیم و شهادت به کذب می‌دهیم و اسمش را می‌گذاریم هدایت و ارشاد.