لزوم تدبّر در مطالب اولیاء الهی و تمسک به سیره آنها

جلسه‌ای که هیچ ربطی ندارد برویم در آن مجلس بگذاریم، ذکری از ائمه می‌شود، خب آن را بگذارید خانه بغل! نه، می‌گذاریم فلان جا، برای چه؟ دلمان برای ائمه نسوخته است، دلمان برای خودمان می‌سوزد و برای موقعیت خودمان، دوباره دوماه دیگر چیز دیگری می‌گذاریم وسط بیابان و جمکران و کوه خضر! برای چه؟ می‌خواهیم با این مجالس بهانه‌ای پیدا کنیم برای سعود به نیات خودمان، البته انسان باید یاد بزرگان را داشته باشد در زندگی باید وسایلی که موجب تذکر می‌شود فراهم بشود.

مرحوم آقا می‌فرمودند که: عکس‌های ائمه را در خانه‌هایتان بگذارید، گنبد امام، ضریح امام و نوشته‌جات به شکل زیبا بگذارید، اشکالی ندارد، خیلی شکیل باشد که موجب جلب توجّه شود.

اگر فردی از فامیل هست که یاد او انسان را به آخرت متوجّه می‌کند، چه خوب است که عکسش باشد، عالمی است که توجّه به آن عالم برای انسان مفید است.

شاید بنده کم روزی اتفاق بیفتد، در منزل در طبقه خودمان که هستم، (چون در آن محیطی که هستم عکس نیست، در اتاق دیگر است) نیایم و روزی یک بار یا دو بار به عکس این بزرگان نگاه نکنم، کم اتفاق افتاده است و هر مرتبه که این کار را کردم، نیرو گرفتم .

حالا به جای اینکه انسان عکس اینها را بگذارد، عکس‌هایی که نه به درد دنیای انسان می‌خورد نه به درد آخرت انسان، [اینها] را بگذارد.

مرحوم آقا می‌فرمودند: اگر اینها را شما در منازلتان نگذارید عکس‌های دیگر در اینجا گذاشته می‌ شود، بالاخره دیوار قاب می‌خواهد و دیوار سفید را کسی قبول نمی‌کند، چیزی باید به دیوار آویزان شود و چیزی باید روی طاقچه گذاشته شود.

یا باید عکس افراد و موقعیت‌هایی باشد که انسان را متوجّه خدا و قیامت و اعتقادات و وضعیت خودش می‌کند یا عکس هنرپیشه‌ها گذاشته می‌شود، مجسمه گذاشته می‌شود؛ مجسمه سگ و گربه و ... و قدیم و اینها گذاشته می‌شود، بالاخره یک جلب توجه به ظاهری، در منزل و در محیط باید باشد.