مساله ورزش و جایگاه امور اعتباری وتوهمی در میان مردم

من یک وقت در یک جا .....، واقعا هم خنده دارد خنده دارد چه خنده‌ای! قهقه دارد بر این حال بدبختی و نزار مملکتی که خود را شیعه و طرفدار امیرالمومنین و تابع امام زمان می‌داند و رقاصه‌های دنیا را در حافظه‌ی خود می‌سپرد بازیکن‌ها را در ذهن خود به حساب می‌آورد ارزش‌ها را به افرادی که دنبال توپ می‌گردند و توپ هر کجا برود آن هم دنبالش می‌رود، آخر بدبخت تو با دو متر قد چرا دنبال توپ می‌گردی؟ توپ که این قدر است هر جایی می‌رود آن هم می‌رود دنبالش، توپ باید دنبال تو بیاید تو چرا دنبال توپ می‌گردی بیچاره؟ و بدبخت‌تر از تو آن کسانی که می‌نشینند و تماشا می‌کنند و بیچاره‌تر از تو آن‌هایی که تشویق می‌کنند و اعلامیه صادر می‌کنند این، این شد کار ما، این شد فرهنگ ما. در اسلام ورزش آمده است نه توپ بازی و نمی‌دانم رقصیدن و تئاتر بازی کردن و این مسخره بازی‌ها، اسب سواری آمده است شمشیر زنی آمده است فنون رزمی آمده است به مقتضای روز و به مقتضای زمان، همه ما باید به فنون اسلحه وارد باشیم الان آن‌هایی که از ما در این‌جا نشستند و به فنون اسلحه و این‌ها وارد نیستند خلاف کردند جرم کردند. در حکومت اسلام همه باید به مسائل رزمی وارد باشند همه باید دفاع کنند همه باید نسبت به مسائل و نسبت به آن‌چه را که لازمه‌ی حفظ و کیان از حدود و ثغور اسلام است باید وارد باشند و اختصاص به یک سن دون سنی ندارد از جوان گرفته تا پیرمرد، منتهی هر کسی بنا به مقتضای حال و تخصص و ....، بله همه لازم نیست خلبان بشوند خب خلبانی دوره دارد حساب و کتاب دارد همه لازم نیست ملوان بشوند ولی بالاخره تفنگ که دیگر می‌توانند دست بگیرند به این مقدار که می‌توانند حتی زن‌ها هم باید به فنون رزمی وارد باشند در حکومت اسلام.