لزوم به حساب نیاوردن اعمال نیک در قبال خداوند متعال

مولانا اینطوری بود. در شرح حالش دارد، من این را نمی دانستم پارسال کتابی به دستم رسید وقتی شرح حالش را می خواندم این مطلب را دیدم ، در شرح حالش دارد که وقتی از دنیا رفت یهودی ها و نصرانی ها و اهل تسنن و شیعه همه آمده بودند با پای برهنه در تشییع او ، مسلمان ها به آنها می گفتند شما برای چه آمدید و ... و بعد هم داشت زد و خورد می‌شد و...! آنها می گفتند خیال نکنید مولانا برای شما بود ، مولانا برای ما بود یعنی یهودی ها می گفتند مولانا برای ما بود و نصرانی ها می گفتند مولانا برای ما بود، می گفتند آنچه را که ما از موسی شنیدیم در این مرد یافتیم و آنچه را که از عیسی شنیدیم در این مرد یافتیم و آنچه را که از پیغمبر شنیدیم در این مرد یافتیم ، اینجور اینها با مردم سلوک می کردند و با مردم بودند و با مردم ارتباط داشتند ، این می شود عارف و آن کسی که قلوب را به سمت اسلام جذب می کند ، مردم را نفرت نمی دهد و نفور نمی دهد از اسلام، از خدا ، از مبانی و ملاکات ، این می شود عارف و آن کسی که با جان مردم صحبت می کند ، با فطرت مردم حرف می زند و از باطن آنها را به سمت خدا می کشاند . وحدت به این معناست.

حالا زیارت عاشورا هم دیگر جزو اسلام نیست و خلاف تقیه و وحدت است و کی گفته این حرفها را امام گفته است؟! این حرفها را همین مردم درآوردند همین مردمی که داغ هستند زیارت عاشورا درست کردند. خب اینها هم شیعیان ما! بفرما! اینها هم آن میزان معرفت زیارت عاشورا که بعضی‌ها آن را تالی تلو وحی می دانند اصلاً مسألۀ زیارت عاشورای سید الشهداء علیه السلام را ، بعضی از بزرگان این را مثل قرآن می دانستند ، مرحوم آقای حداد چقدر راجع به زیارت عاشورا تأکید می کردند، یکی از دستورات ایشان خواندن حداقل هفته ای یک بار زیارت عاشورا بود آن هم با صد لعن و صد سلام ، آن وقت می گویند اینها اهل ولایت نیستند! عرفا! فقط قرآن میخوانند و با امام حسین کاری ندارند!