پرهیز از حالت توقع وطلبكاربودن درقبال پروردگار

أعوذُ بِاللَه مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم

و صلَّی‌ اللَه عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم مُحَمّدٍ

و علی آله الطّیبین الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ

معرفتی یا مولای دلیلی علیک و حبّی لک شفیعی الیک و أنا واثق من دلیلی بدلالتک و ساکن من شفیعی الی ‌شفاعتک.

معرفت من به تو ای مولای من، دلیل و راهنمای من بر توست، و محبت من به تو، شفیع من نزد توست و من وثوق و اعتماد دارم که این دلیل مرا به دلالت به تو می رساند و سکونت خاطر و اطمینان قلب دارم که این شفیع مرا نزد تو شفاعت خواهد کرد.

خیلی کلمات عجیبی است این عبارات امام سجاد علیه السلام که هر چه ما بیشتر می خوانیم و بیشتر در اطرافش صحبت می کنیم به عظمت مکتب اهل بیت بیشتر پی می بریم، که واقعا در این مکتب هیچ چیزی برای خود نگذاشته اند و همه چیز را برای او قرار داده اند، به عکس سایر مکاتب که در وهلة اول در مطالبی که عرضه می شود، شخص مطرح است، وقتی که ما بشکافیم مسائل را می بینیم خود شخص مطرح است، منتهی در پی این مطرح بودن خود و شخصیت، مطالبی را هم عرضه می کند. در واقع این مطالب برای مطرح نمودن خود است، اینکه انسان خود را مطرح کند، مطرح نمودنِ خود بالاخره وسیله می خواهد و انسان باید به یک وسیله ای خود را مطرح کند یا باید شخص جمالی داشته باشد با آن جمال خود را مطرح کند اگر شخص جمال نداشته باشد در میان افراد و مردم در صورتی که این یکی از جاذبه ها باشد با چه چیز خود را مطرح کند؟ هیچی، یک شکل و ظاهر عادی داشته باشد، یا علم داشته باشد با علم، خود را مطرح کند، یا حرفه و فنّی داشته باشد با آن خود را مطرح کند، نجّار خیلی قابلی باشد بتواند چیزهای خیلی نفیسی دربیاورد ، آهنگری باشد بتواند مصنوعات بسیار جاذبی را عرضه بدارد، معماری باشد تا بتواند نقشه هایی که می کشد بسیار نقشه های چشم پر کن و متنوعی باشد.